Αναμένοντας την ‘’ορθοδοντική’’ πολιτική του κράτους…

Εμβρόντητοι οι πολίτες αυτού του τόπου πληροφορήθηκαν ότι ο δεύτερος τη τάξει στη νομική υπηρεσία του κράτους και πολύ υψηλά αμειβόμενος αξιωματούχος του κράτους καταδέχθηκε να ζητήσει από το κράτος τα έξοδα που έκανε σε ιδιώτη οδοντίατρο για τα εμφυτεύματα του και ότι το κράτος ταχύτατα σε ένα μήνα ανταποκρίθηκε σαν λακές στο αίτημα του κ. Παπασάββα …
Χιλιάδες οδοντίατροι και άλλοι τόσοι οδοντοτεχνίτες που γνώριζαν μέχρι σήμερα ότι δεν καλύπτονται εμφυτεύματα από το δημόσιο, παρακολούθησαν και αυτοί εμβρόντητοι το β. γενικό εισαγγελέα να γνωματεύει ότι η διαδικασία ήταν νομότυπη και ότι το κράτος μπορεί να καλύψει και εμφυτεύματα σε ιδιώτες γιατρούς…
Και ενώ αναμενόταν η απάντηση του υπουργού υγείας για το θέμα, έγγραφα έκαναν φτερά από το φάκελο με αποτέλεσμα να καθυστερεί η σχετική απάντηση . Η κυβέρνηση ανέφερε χθες δια του εκπροσώπου της ότι θα τοποθετηθεί μετά την ολοκλήρωση της έρευνας που διέταξε ο υπ. Υγείας, ενώ τα κόμματα αντέδρασαν με πολύ προσεγμένες και χλιαρές ανακοινώσεις ότι ‘’εγείρονται ερωτήματα’’ και ότι ΄΄οι υψηλόμισθοι αξιωματούχοι πρέπει να επιδεικνύουν ανάλογες ευαισθησίες’’ κλπ.

Μια προσεκτική σιωπή υπάρχει επίσης σε διάφορα κανάλια που δεν αναφέρθηκαν καθόλου σε ένα γεγονός που έχει έντονα απασχολήσει την κοινή γνώμη. Γιατί σιωπούν τόσο επιδεικτικά; Φοβούνται την αγωγή λιβέλλου από τον κ. Παπασάββα; Δεν θέλουν να τα χαλάσουν με την εισαγγελία που πιθανόν αύριο να τη χρειαστούν ;
Σιωπή υπάρχει και στο δικηγορικό σύλλογο για ένα θέμα που είναι και νομικό πέρα από ηθικό και πολιτικό. Οι δικηγόροι συμφωνούν με τον β. γενικό εισαγγελέα ότι είναι νομότυπη η διαδικασία και ότι βλακωδώς οι δημόσιοι υπάλληλοι δεν εκμεταλλεύονταν αυτήν την παροχή από το κράτος;

Κανένας βουλευτής δεν πήρε θέση στο θέμα. Μα δεν υπάρχει νομοθεσία; Όλοι στραβά ερμήνευαν αυτή τη νομοθεσία μέχρι τώρα και μόνο ο κ. Παπασάββας είδε ότι αυτή η νομοθεσία παρείχε τη δυνατότητα σε ένα αξιωματούχο να αιτηθεί και να πάρει; Όλοι ισχυρίζονται υποκριτικά ότι αναμένουν την έρευνα. Το θέμα όμως για τον πολίτη είναι ξεκάθαρο: Καλύπτει η υπάρχουσα νομοθεσία έξοδα για εμφυτεύματα και ο κ. Παπασάββας ως γνώστης της νομοθεσίας σωστά το εκμεταλλεύτηκε, άσχετα με την ηθική πλευρά του θέματος ή δεν καλύπτει και ο κ. Παπασάββας έχει κάνει μια ερμηνεία του νόμου στα μέτρα της πράξης του ; Αν ισχύει το δεύτερο ο κ. Παπασάββας έχει παρανομήσει και θα πρέπει να παραιτηθεί άμεσα από τη θέση του β. γενικού εισαγγελέα, γιατί πέρα και πάνω από όλα τίθεται θέμα ηθικής τάξης , αν τέλος πάντων είμαστε κράτος και όχι ‘’ψευδοκράτος’’. Θα πρέπει επίσης να τιμωρηθούν όσοι διοικητικοί εμπλέκονται στην έγκριση της αίτησης του κ. Παπασάββα.

Κρίνονται λοιπόν σε τέτοια σοβαρά θέματα κυβέρνηση και αντιπολίτευση , κόμματα και πολιτικοί, κανάλια και κοινωνικά σύνολα για τη στάση που τηρούν ή θα τηρήσουν . Γιατί το θέμα πια δεν είναι οι 17 χιλιάδες που ξόδεψε το κράτος σε ένα υψηλόμισθο υπάλληλο , αλλά αν υπάρχει η αποφασιστικότητα και η πολιτική βούληση για να προστατευτούν οι νόμοι και το κράτος . Επίσης τίθεται το ερώτημα αν το ίδιο το κράτος κάνει τις οικονομίες που ζητά από τον πολίτη να κάνει σε περίοδο οικονομικής κρίσης. Γιατί ο πολίτης υποψιάζεται ότι αυτό είναι ένα μικρό δείγμα της σπατάλης του κράτους σε διάφορους αξιωματούχους ή άλλους ευνοούμενους. Και αποτελεί πρόκληση σε περίοδο λιτότητας το ίδιο το κράτος να σπαταλά αφειδώλευτα το λεφτά των πολιτών στην ‘’ ορθοδοντική’’ περιποίηση κάποιων υψηλόμισθων αξιωματούχων.

Θεοδώρα Παυλίδου, φιλόλογος

Οι ευθύνες της Δημάρχου για τον καθεδρικό

Είναι γνωστό πως τα καυτά θέματα παραπέμπονται για αποφάσεις το καλοκαίρι, όταν ο κόσμος αρχίζει να φεύγει για διακοπές. Έτσι ο Δήμος Λευκωσίας μετέθεσε τη λήψη απόφασης για τον καθεδρικό ναό σε συνεδρίαση του στις 6 Ιουλίου…Οι ομάδες που αντιδρούν θα έχουν αποδυναμωθεί, ο κόσμος θα σχεδιάζει τα μπάνια του και όλα θα είναι πιο εύκολα για τους δημοτικούς συμβούλους στο χέρι των οποίων βρίσκεται η απόφαση για τη δημιουργία τεράστιου καθεδρικού ναού πίσω από την Αρχιεπισκοπή. Η απόφαση είναι ειλημμένη εδώ και μήνες, απλά δεν τολμούν να την ανακοινώσουν.

Τεράστιες είναι οι ευθύνες της δημάρχου που επί της δημαρχίας της θα επιτραπεί αυτό το έγκλημα σε βάρος της παλιάς πόλης. Ακόμα και αν η ίδια και το κόμμα της ψηφίσει εναντίον της απόφασης δεν απαλλάσσεται από τις ευθύνες της. Διότι ως δήμαρχος μπορούσε να κάνει πολλά για να αποτρέψει αυτό το έργο. Ο Δήμος Λευκωσίας θα μπορούσε να είχε πάρει την πρωτοβουλία και να διοργανώσει ο ίδιος ανοικτή συζήτηση όπου να τεθούν οι διάφορες απόψεις των επιστημονικών φορέων και να ενημερωθεί και ο κόσμος της Λευκωσίας για το τι πάει να γίνει. Αυτό που έγινε με την πλατεία Ελευθερίας γιατί δεν έγινε για τον καθεδρικό; Αντίθετα ο κόσμος της Λευκωσίας εκεί που γνώριζε ότι ο καθεδρικός απορρίφθηκε δύο φορές από την επιτροπή αισθητικού ελέγχου του δήμου Λευκωσίας μαθαίνει ότι δημοτικοί σύμβουλοι άλλαξαν τη θέση τους και είναι τώρα έτοιμοι παρά την απόρριψη της επιτροπής αισθητικού ελέγχου να εγκρίνουν την ανέγερση του καθεδρικού ναού. Να μας ζήσει ο δήμος Λευκωσίας!

Η δημόσια παιδεία και η δημοσιογραφία της κλειδαρότρυπας

Κρίμα ,κύριε Τσουρούλη…

Είναι λυπηρό, κύριε Τσουρούλη… Είστε ένας νέος δημοσιογράφος που είχατε όλες τις δυνατότητες να κάνετε μια σωστή δημοσιογραφική έρευνα για το δημόσιο σχολείο, αλλά τελικά παρασυρθήκατε και εσείς από την ‘’ευαγγελάτη’’ μόδα της δημοσιογραφίας της αγοράς και μείνατε μόνο στις εικόνες εντυπωσιασμού που ανεβάζουν την τηλεθέαση, αλλά κατεβάζουν τη δημοσιογραφία στον πάτο του χειρότερου εξευτελισμού. Τι προβάλατε αλήθεια στα εξήντα λεπτά της εκπομπής σας; Τις πιο γνωστές και τυποποιημένες εικόνες για το δημόσιο σχολείο, τους χιλιοειπωμένους τίτλους των εφημερίδων που δεν νοιάζονται για τη δημόσια παιδεία, αλλά για να πωλήσουν περισσότερα φύλλα ‘’ Ακατάλληλοι καθηγητές’’ , ‘’σχολεία χαβαλέ’’, ‘’απειθαρχία στα σχολεία’’ .Το δημόσιο σχολείο έχει σοβαρά προβλήματα, κύριε Τσουρούλη, αυτό είναι γνωστό, αλλά βαρεθήκαμε τον κάθε δημοσιογράφο να αρκείτε σ’ αυτά τα κλισέ θέματα εντυπωσιασμού, αντί να ασκεί έλεγχο στην εξουσία για το έργο της. Το μέγα ερώτημα που δεν τίθεται από κανένα δημοσιογράφο, αν θέλει όντως να κάνει διερευνητική δημοσιογραφία, είναι απλό, και επιτέλους ρωτήστε το. Εκεί να διεισδύσετε, όχι με κρυφές κάμερες ασκώντας τη δημοσιογραφία της κλειδαρότρυπας, αλλά με ερωτήσεις καίριες και σημαντικές που θέτουν τους αρμοδίους προ των ευθυνών τους.

Το μέγα ερώτημα λοιπόν θα έπρεπε να ήταν :

Πού είναι κύριοι η μεταρρύθμιση;

Ποιες αλλαγές έχετε επιφέρει στο εκπαιδευτικό σύστημα μέχρι τώρα;

Τι κάνατε για να λύσετε τα προβλήματα του ενιαίου λυκείου τα οποία έχουν αξιολογηθεί και για τα οποία έγιναν εισηγήσεις;

Τι κάνετε που εκατοντάδες παιδιά βγαίνουν από τα σχολεία αγράμματα χωρίς παιδεία και πραγματική καλλιέργεια;

Τι κάνετε που το σχολείο είναι ένα χώρος που δεν προσφέρει τη χαρά της μάθησης;

Αυτά είναι ερωτήματα που έπρεπε να τεθούν, αν νοιάζεστε για τη δημόσια εκπαίδευση και όχι εικόνες κρυφής κάμερας ενθαρρύνοντας με αυτό τον τρόπο τους μαθητές να σας μιμηθούν.
Τα προβλήματα της δημόσιας εκπαίδευσης είναι σοβαρά και είναι παγκόσμια. Διάβαζα πρόσφατα το βιβλίο ‘’Τα χαμένα παιδιά μας’’ μιας Γαλλίδας εκπαιδευτικού και εντυπωσιάστηκα από το πόσο κοινά είναι τα προβλήματα. Η ίδια ανησυχία για την έλλειψη πραγματικής και ουσιαστικής παιδείας. Κανένα παιδί δε φτάνει στη βία, αν είναι πραγματικά μορφωμένο. Το πρόβλημα , λοιπόν, της παιδείας μας είναι κοινωνικό και αντί να το αντιμετωπίσουμε ως κοινωνία σε όλο του το βάθος όπως κάνουν οι υπόλοιπες χώρες, ψάχνουμε για αποδιοπομπαίους τράγους ανάμεσα σε καθηγητές ή μαθητές .

Θα έπρεπε να ξέρετε ότι από την προηγούμενη κυβέρνηση μιλάνε για μια μεταρρύθμιση που όλο θα ερχόταν και δεν ήρθε ποτέ, για πομπώδεις διακηρύξεις για δημόσιους διαλόγους που επίσης δεν έγιναν ποτέ. Τα αναλυτικά προγράμματα που προβλήθηκαν ως μεταρρύθμιση από αυτή την κυβέρνηση είναι μια πτυχή της μεταρρύθμισης πολύ σημαντική, αλλά πρόκειται για έργο που θα συντελεστεί το συντομότερο σε μια δεκαετία και δεν απαντά στα άμεσα προβλήματα του ενιαίου λυκείου με τις επιλογές των μαθητών, το σύστημα πρόσβασης στην τριτοβάθμια εκπαίδευση, την επιμόρφωση των καθηγητών κ.α. Οι λύσεις δεν είναι εύκολες , αλλά υποτίθεται ότι σε κάποιες επιτροπές συζητούσαν για χρόνια αυτά τα θέματα και δεν βλέπουμε να έχει ληφθεί μια απόφαση σε αυτά τα προβλήματα που ταλανίζουν τη δημόσια εκπαίδευση τόσα χρόνια. Θα ξοδευτούν ίσως εκατομμύρια λίρες.

Ποιος δημοσιογράφος έχει κάνει έρευνα που θα πάνε αυτά τα λεφτά;

Θα ωφεληθούν όντως οι μαθητές και το εκπαιδευτικό σύστημα ή θα γίνουν απλά κάποιες αλλαγές για να επωφεληθούν μερικοί επιτήδειοι;

Σε ποια βασικά θέματα που χρονίζουν έχουν γίνει τομές;

Μιλάνε για επιμόρφωση εδώ και πολλά χρόνια . Είδατε εσείς επιμόρφωση;

Μιλάνε για νέο σύστημα αξιολόγησης εδώ και πολλά χρόνια. Είδατε εσείς κάτι;

Μιλάνε για απηρχαιωμένους θεσμούς σχολικών εφορειών που χρήζουν εκ βάθρων ανανέωσης, είδατε εσείς κάτι;

Αλλά και άλλα καθημερινά προβλήματα που χρήζουν άμεσων λύσεων και τα οποία έχουν καταγραφεί και έχουν χιλιοειπωθεί και κανένας δεν κουνά το δακτυλάκι του να αλλάξει τίποτα. Αυτά λοιπόν έπρεπε να ρωτάτε επιτακτικά από τους ιθύνοντες και όλους τους άλλους φορείς κύριε Τσουρούλη, αν νοιάζεστε για τη δημόσια παιδεία . Η δημοσιογραφία έχει πολλά να προσφέρει σε ένα τόπο που έχουν ευνουχιστεί τα πάντα. Είστε από τους δημοσιογράφους που μπορείτε να το κάνετε, χωρίς να χρειάζεστε εφφέ και πυροτεχνήματα.

Θεοδώρα Παυλίδου, φιλόλογος

Σημείωση: Το κείμενο είχε σταλεί στις εφημερίδες μετά από μια άλλη εκπομπή για την παδεία του κ. Τσουρούλη, αλλά δεν δημοσιεύτηκε σε καμιά εφημερίδα. Παραμένει επίκαιρο και μετά την εκπομπή που έκανε με κρυφές κάμερες των μαθητών που έδειχναν τον εξευτελισμό μιας καθηγήτριας σε ένα σχολείο της Λευκωσίας

Σώσον, Κύριε, την παλιά πόλη από τον αρχιεπίσκοπο σου…

Η " καθεδρική " ισχυρογνωμοσύνη και περιφρόνηση των θεσμών


Ούτε οι ειρωνικές προσευχές ούτε οι σαρκαστικοί ψαλμοί δεν φαίνεται να αγγίζουν τον αρχιεπίσκοπο Κύπρου, αφού επανέρχεται στο θέμα του Καθεδρικού ναού περιφρονώντας πλήρως την κοινή γνώμη και τις απόψεις που εξέφρασαν διάφοροι επιστημονικοί φορείς, ακόμα και θεολόγοι στο θέμα της ανέγερσης του ναού στην καρδιά της παλιάς πόλης.

Κάνει εντύπωση πραγματικά η ‘’ καθεδρική’’ ισχυρογνωμοσύνη του προκαθήμενου και οι μέθοδοι που χρησιμοποιεί προκειμένου να αλλάξει τη γνώμη των μελών του δημοτικού συμβουλίου που αρχικά είχαν τοποθετηθεί αρνητικά στην πρόθεση του .

Και είναι πραγματικά γελοίες οι προφάσεις πίσω από τις οποίες κρύβονται μέλη του δημοτικού συμβουλίου, για να δικαιολογήσουν την αλλαγή των θέσεων τους αναφέροντας ότι τάχα θέτουν όρους και απαιτούν προσαρμογές των σχεδίων του ναού, μικρότερο ύψος κλπ

Το όλο θέμα λοιπόν δεν είναι πια ο ναός, αλλά η κραυγαλέα περιφρόνηση της κοινής γνώμης και η αδιάντροπη μεθόδευση της αλλαγής των θέσεων των μελών του δημοτικού συμβουλίου.

Ένας αρχιεπίσκοπος που δεν έχει τη λαϊκή υποστήριξη- είναι γνωστές οι μεθοδεύσεις με τις οποίες εκλέγηκε στο αξίωμα- ένας αρχιεπίσκοπος που πολλές φορές έχει δοκιμάσει την ανοχή του ποιμνίου με διάφορες απαράδεκτες και αντιπνευματικές δηλώσεις- η τελευταία ήταν να δοθεί και η τεχνική σχολή στο Κατάρ, δήλωση που αναμένει κανείς από επιχειρηματία και όχι από τον προκαθήμενο της εκκλησίας- να προκαλεί με αυτό τον σκανδαλώδη τρόπο την κοινή γνώμη.
Ηρθε λοιπόν η ώρα να αναλάβουμε τις ευθύνες μας όλοι ως δημότες της Λευκωσίας και να δηλώσουμε ευθαρσώς στον Αρχιεπίσκοπο ότι μετά από τη ‘’χωρίς περίσκεψη, χωρίς αιδώ’’ δήλωση του ότι ‘’ντρέπεται να παίρνει τους ξένους στον Αη Γιάννη’’, δεν θα έπρεπε να επαναφέρει τέτοιο θέμα. Επειδή όμως δεν φαίνεται να αντιλαμβάνεται τη ζημιά που προκαλεί στην εκκλησία της Κύπρου και κανείς από την ιερά σύνοδο δεν φαίνεται να τον συμβουλεύει σωστά, θα πρέπει και μεις να του πούμε ότι ντρεπόμαστε για τον Αρχιεπίσκοπο που έχουμε. Δεν μας αξίζει ως πολίτες αυτή η μεταχείριση και δεν θα ανεχθούμε από κανένα δημοτικό σύμβουλο αλλαγή της προηγούμενης θέσης του. Διότι τα επιχειρήματα δεν άλλαξαν: Ο όγκος του ναού, όπως αντιλαμβάνεται τον καθεδρικό ο αρχιεπίσκοπος, είναι τεράστιος για τα μεγέθη της παλιάς πόλης, το πρόβλημα της κυκλοφοριακής συμφόρησης που θα δημιουργηθεί θα είναι επίσης τεράστιο, η επιβάρυνση και η αλλοίωση του ιστορικού πυρήνα με ένα ξένο κτίριο θα είναι καταστροφική. Και προπάντων κανένα δεν έπεισε για την αναγκαιότητα αυτού του έργου, αφού οι μέχρι τούδε αρχιεπίσκοποι χρησιμοποιούσαν τον ναό της Παλουριώτισσας για διάφορα συλλείτουργα και φιλοξενίες.

Αφήνω την πρόκληση σε περίοδο οικονομικής κρίσης να σπαταληθούν 9 εκατομμύρια, για να ικανοποιηθεί η ματαιοδοξία ενός αρχιεπισκόπου.

Τα κόμματα επίσης της Κύπρου θα πρέπει επιτέλους να πάρουν τα μηνύματα των καιρών και όσων συμβαίνουν γύρω τους. Ας δουν πως επιτέλους έχουν καταντήσει οι πολιτικοί στην Ελλάδα εξαιτίας ακριβώς της έλλειψης σεβασμού στους θεσμούς, της πελατειακής τους πολιτικής και της πολιτικής των ανταλλαγμάτων. Ο πρώην πρωθυπουργός κ. Σημίτης- πολύ αργά φυσικά- σε άρθρο του την περασμένη Κυριακή με τίτλο ‘’ Το τίμημα της πελατειακής πολιτικής’’ αναγνώρισε ότι ‘’η πελατειακή δημοσιονομική πολιτική που κυριάρχησε κατά το μεγαλύτερο χρονικό διάστημα από το 1974 μέχρι το 1996 ήταν η κύρια αιτία των χαμηλών ρυθμών ανάπτυξης και της περιορισμένης ανταγωνιστικότητας της ελληνικής οικονομίας, παραδέχθηκε επίσης ότι η οικονομική πολιτική ‘’ επηρεαζόταν για μεγάλα διαστήματα αποφασιστικά από την επιδίωξη να εξυπηρετούνται οι ψηφοφόροι της κυβερνητικής παράταξης με παροχές είτε υπήρχαν πόροι είτε όχι ‘’.

Αυτή την πελατειακή πολιτική, όπως είναι γνωστό, ακολουθούν και όλα τα κόμματα στην Κύπρο με αποτέλεσμα την αναξιοκρατία , την κακοδιοίκηση και την ανεπάρκεια του κράτους και των θεσμών.

Ας πάρουν λοιπόν έγκαιρα τα μηνύματα όλοι όσοι πρέπει να τα πάρουν και ας μην δοκιμάζουν άλλο την υπομονή των πολιτών. Ο σεβασμός και η εκτίμηση προς ένα δημόσιο πρόσωπο από τους πολίτες κερδίζεται από τη σταθερή στάση των διαφόρων εκπροσώπων του σε θέματα αρχών και όχι από την προσαρμογή σε ετσιθελισμούς, πείσματα και φαντασίες του οποιουδήποτε, ακόμα και αν αυτός είναι ο αρχιεπίσκοπος της Κύπρου. Αν ο αρχιεπίσκοπος τιμούσε τη θέση του, αν είχε ένα γνήσιο πατριωτισμό, θα έπρεπε να σεβαστεί την κοινή γνώμη, τους θεσμούς , και το ιστορικό περιβάλλον της πόλης στην οποία βρέθηκε, ξοδεύοντας τα 9 εκατομμύρια για τη συντήρηση αρχοντικών στην παλιά Λευκωσία που ανήκουν στην εκκλησία και αφήνονται στην εγκατάλειψη και την ερήμωση.

Θεοδώρα Παυλίδου, φιλόλογος

Κροκοδείλια δάκρυα και ευθύνες …

To πιο εξοργιστικό φαινόμενο σε αυτόν τον τόπο είναι όταν βλέπεις αξιωματούχους του κράτους ή βουλευτές να εκφράζουν τη θλίψη ή τον αποτροπιασμό τους για διάφορα θλιβερά φαινόμενα που συμβαίνουν στην κοινωνία μας. Και πραγματικά διερωτάσαι: Αναλογίζονται ή δεν αναλογίζονται τις δικές τους ευθύνες, κατανοούν ότι η δική τους πολιτική μας έχει οδηγήσει σε αυτή την απαξίωση όλων των θεσμών; Πραγματικά τους ακούς σε διάφορα πάνελ στην τηλεόραση να εκφράζουν την ανησυχία τους ή να τονίζουν με διάφορους τρόπους ότι πρέπει να κινητοποιηθούμε οι πολίτες και δεν καταλαβαίνεις τι γίνεται σε αυτόν τον τόπο. Δεν είναι τα κόμματα τους και οι πελατειακές σχέσεις που έχουν πλήξει την αξιοκρατία και τους θεσμούς σε αυτόν τον τόπο ; Δεν είναι οι ίδιοι με τις παρεμβάσεις τους και τις διαπλοκές τους που πλήττουν τη σωστή λειτουργία του δημοκρατικού πολιτεύματος;

Πραγματικά τους έβλεπα στα τηλεοπτικά παράθυρα και δεν ήξερα αν πρέπει να γελάσω ή να κλάψω για τη μοίρα αυτού του τόπου. Μιλούσαν όλοι αυτοί μετά τη στυγερή δολοφονία του Άντη Χατζηκωστή για την ανάγκη της ασφάλειας, για τη ζούγκλα της κυπριακής κοινωνίας λες και είναι άμοιροι ευθυνών για το πώς κατάντησε η Κύπρος σήμερα. Ποιοι επέτρεψαν να αναπτυχθεί η εγκληματικότητα; Ποιοι έκαναν ανεπαρκή την αστυνομία; Ποιοι αφήνουν τα σκάνδαλα το ένα μετά το άλλο ατιμώρητα; Δεν είναι η ατιμωρησία που οδήγησε σε αυτή την ανεξέλεγκτη κατάσταση;

Καταδικάστηκε η δημοκρατία από το ΕΔΑΔ για την υπόθεση της Οξάνας, της άτυχης ρωσίδας που σκοτώσαμε με την αδιαφορία μας. Η καταδικαστική απόφαση του ΕΔΑΔ έδειχνε με έμφαση πόσο ποταπή ήταν η συμπεριφορά μας σε αυτή την κοπέλα- θύμα του σωματεμπορίου και στη συνέχεια στον τραγικό πατέρα της που ζητούσε δικαιοσύνη για το μυστήριο θάνατο της κόρης του. Κωφεύανε οι πάντες στις εκκλήσεις του, μέχρι που ήρθε η καταδικαστική απόφαση του ΕΔΑΔ για να παραδεχτούμε ότι ευθυνόμαστε για τους χειρισμούς που κάναμε. Είδατε όμως κανένα να συγκλονίζεται από αυτό το έγκλημα; Είδατε κάποιον αξιωματούχο ή βουλευτή να εγγράφει θέμα για τις ευθύνες κάποιων γι’ αυτή την ασύγγνωστη συμπεριφορά;

Ανώτερα στελέχη στο υπ. Γεωργίας καταγγέλλονται για ρουσφέτι και ενώ στον απλό πολίτη είναι ηλίου φαεινότερη η εμπλοκή του υπουργού Γεωργίας , αυτός παραμένει ακλόνητος στη θέση του, χωρίς να θεωρεί ότι υπάρχει θέμα ευθιξίας ή ανάγκη παραίτησης του. Παρά τις έμμεσες και άμεσες υποδείξεις διαφόρων παραγόντων, ο υπ. Γεωργίας γαντζώνεται από το κόμμα, το οποίο δεν κατανοεί ότι πλήττεται και αυτό υπερασπιζόμενο ένα απαξιωμένο στα μάτια του κόσμου υπουργό.

Στο υπ. Παιδείας ο εισαγγελέας δικαιώνει τη διευθύντρια Μέσης εκπαίδευσης για την καταγγελία που της είχε κάνει ο υπ. Παιδείας , αλλά ο υπ. Παιδείας δεν θεωρεί ότι πρέπει να απολογηθεί και να αποκατασταθεί ένα κλίμα συνεργασίας μέσα στο υπ. Παιδείας για το καλό της παιδείας. Αντί αυτού με ανακοίνωση του επιμένει στο πόρισμα του ανακριτή, το οποίο εμμέσως πλην σαφώς επικρίθηκε ως εντελώς ατεκμηρίωτο από το γενικό εισαγγελέα.

Το Συμβούλιο Αποχετεύσεων Λευκωσίας απέκλεισε αντικανονικά την κοινοπραξία ΟΤV – Σαυπάρκο από τις προσφορές για την κατασκευή επεξεργασίας λυμάτων στην Ανθούπολη και θα πληρώσει ένα εκατομμύριο αποζημίωση στη Σαυπάρκο. Ποιοι ευθύνονται για το σκάνδαλο αυτό; Ζήτησε κανένας βουλευτής να γίνει έρευνα και να διωχθούν όσοι ευθύνονται για το σοβαρό αυτό σκάνδαλο; Κάποιοι πρέπει να πληρώσουν το ένα εκατομμύριο, αλλά αυτοί δεν πρέπει να είναι οι δημότες της Λευκωσίας οι οποίοι χρυσοπλήρωσαν το Συμβούλιο Αποχετεύσεων Λευκωσίας και για παλαιότερα σκάνδαλα.

Ας μην κλαίνε λοιπόν μπροστά στις κάμερες οι βουλευτές και οι πολιτικοί αρχηγοί ή άλλοι αξιωματούχοι. Ας κοιταχτούν επιτέλους στον καθρέφτη και ας δουν κατάματα τις ευθύνες τους για το κατάντημα του τόπου. Ο Άντης Χατζηκωστής δεν θα δολοφονείτο τόσο εύκολα, αν φρόντιζαν κάποιοι να μην υποσκάπτονταν αργά και σταθερά όλοι οι θεσμοί σε αυτόν τον τόπο. Φτάνουν τα κροκοδείλια δάκρυα , τα ηχηρά λόγια και οι σπασμωδικές ενέργειες . Απ’ αυτά έχει χορτάσει και ο πιο ανυποψίαστος πολίτης…

Θεοδώρα Παυλίδου, φιλόλογος

Τι έγινε στ’ αλήθεια με το ορόσημο του Δεκέμβρη;

Τι έγινε στ’ αλήθεια με το ορόσημο του Δεκέμβρη;

Δεν ξέρω πώς μπορεί να επιβιώσει ένας λαός που έχει χάσει την εμπιστοσύνη του στην κομματική ηγεσία του τόπου του.
Αναφέρομαι σε όλους ανεξαίρετα τους κομματικούς ηγέτες και τον πρόεδρο ξεχωριστά που σε αυτή τη κρισιμότατη φάση για το κυπριακό πρόβλημα φάνηκαν κατώτεροι των περιστάσεων. Ενώ τα ΜΜΕ ασχολούνται με τη σωρό του Τάσσου, κανείς δεν απαίτησε και δεν είπε την αλήθεια για το τι έγινε επιτέλους με την αξιολόγηση της Τουρκίας στην Ευρώπη. Ήταν ή δεν ήταν ορόσημο ο Δεκέμβρης όπως μας έλεγαν τόσους μήνες ; Πέρασε ή δεν πέρασε αλώβητη η Τουρκία όπως διατυμπάνιζαν μήνες πριν, αναφερόμενοι σε αυστηρή αξιολόγηση της σε περίπτωση που δεν εκπλήρωνε τις υποχρεώσεις της; Τις δυσκολίες για να επιβληθούν κυρώσεις τις ξέραμε .Τι κάναμε γι αυτό, θέλουμε να μας πουν όλοι. Ποια ήταν η προετοιμασία που έγινε σε αυτήν τη σοβαρή, για το κυπριακό πρόβλημα, αξιολόγηση; Ποια ήταν η στρατηγική που ακολουθήθηκε και ποιοι στόχοι επιτεύχθηκαν απ’ αυτούς που θέσαμε; Αυτή ήταν μια μάχη που έπρεπε να δώσουν ανεξάρτητα από τις οποιεσδήποτε επιμέρους διαφορές τους. Τι έκαναν ; Κανείς δεν ξέρει. Δεν ακούσαμε όμως να συστήνεται ομάδα εργασίας επιστημόνων ή ειδικών για το Δεκέμβριο για να χαράξει μια στρατηγική ή μια πορεία και μεθόδευση των στόχων μας .
Δεν ακούσαμε να οργανώνεται μια διπλωματική εκστρατεία για να κερδίσουμε ότι καλύτερο μπορούσαμε από αυτήν την αξιολόγηση. Αντίθετα η Τουρκική κυβέρνηση οργάνωσε από τον Οκτώβρη ευρεία σύσκεψη με τη συμμετοχή 40 πρέσβεων από τα πιο σημαντικά πόστα του εξωτερικού. Από την πλευρά μας δεν είδαμε οποιεσδήποτε ενέργειες που να φανερώνουν ότι η πλευρά μας είχε ένα στόχο και ένα συγκροτημένο σχέδιο με εναλλακτικά σενάρια. Δεν καταλάβαμε ποια ήταν εν τέλει η απόφαση του εθνικού συμβουλίου πάνω στην οποία έπρεπε να βασιστεί μια κοινή επιτέλους στρατηγική. Μήπως λοιπόν όλα αυτά που έλεγαν κάποιοι πριν την αξιολόγηση της Τουρκίας ήταν μόνο για εσωτερική κατανάλωση; Ή μήπως δεν εργάστηκε καθόλου ο μηχανισμός του υπ. Εξωτερικών της Κύπρου θεωρώντας ότι η υποχωρητική στάση μας θα συνέβαλλε περισσότερο στην επίλυση του κυπριακού; Ακούμε τις εκ των υστέρων αντιπαραθέσεις και διερωτούμαστε τι πραγματικά συνέβηκε ή ποιος κοροιδεύει ποιον; Ο υπ. Εξωτερικών ακύρωσε τη δημοσιογραφική διάσκεψη στην οποία θα ενημέρωνε τους δημοσιογράφους για την απόφαση του Συμβουλίου της Ευρώπης, επικαλούμενος την ταραχή του λαού εξαιτίας της εξαφάνισης της σωρού του Τάσου…
Μα είμαστε σοβαροί; Ο ίδιος ο Τάσσος Παπαδόπουλος θα γινόταν έξω φρενών που χρησιμοποιήθηκε για να μην γίνει ενημέρωση του κόσμου για το τι έγινε πραγματικά στο Συμβούλιο της Ευρώπης. Γιατί αφήνεται ο λαός απληροφόρητος ή μόνο με τις καθησυχαστικές σύντομες δηλώσεις του υπ. Εξωτερικών ότι ‘’πετύχαμε τους στόχους μας’’ . Ποιους στόχους πετύχαμε ; Γιατί δεν εξηγούν στον κόσμο; Διότι διαβάζοντας αναλύσεις έγκριτων και σοβαρών δημοσιογράφων για το κυπριακό και τα ελληνοτουρκικά θέματα αρχίζεις πραγματικά και ανησυχείς σε περίπτωση που ευσταθούν έστω και κατ’ ελάχιστο αυτές οι εκτιμήσεις.
Η Κύρα Αδάμ γνωστή δημοσιογράφος της αθηναϊκής ελευθεροτυπίας έγραψε τα εξής αναφερόμενη στο συγχχωροχάρτι που πήρε η Τουρκία για τη στάση της απέναντι στην Κύπρο : ‘’Το συγχωροχάρτι αυτό έδωσαν από κοινού στην Τουρκία η ελληνική και η κυπριακή κυβέρνηση, οι οποίες με μια πρωτοφανή κίνηση στα χρονικά των κρατών-μελών αποδέχθηκαν να κλείσει θέμα ύψιστου εθνικού συμφέροντός τους στο κατώτερο επίπεδο του Συμβουλίου υπουργών Εξωτερικών, ώστε να μην έρθει στο Συμβούλιο Κορυφής της Πέμπτης και γίνει αντικείμενο συζήτησης σε επίπεδο αρχηγών κρατών-μελών της Ε.Ε. Με βάση τη συμφωνία που επετεύχθη στο Συμβούλιο των υπουργών Εξωτερικών, οι 27 απελευθέρωσαν την Τουρκία από τη δεσμευτική υποχρέωση που οι ίδιοι οι εταίροι τής είχαν επιβάλει το 2005 και το 2007. Δηλαδή να εφαρμόσει το Πρόσθετο Πρωτόκολλο στην περίπτωση της Κύπρου ανοίγοντας τα τουρκικά λιμάνια και αεροδρόμια στην Κύπρο και επιπροσθέτως να έχει προχωρήσει σε εξομάλυνση των σχέσεών της με την Κύπρο, ειδάλλως σ' αυτό το Συμβούλιο Κορυφής θα επανεξεταζόταν η συνολική πορεία της Τουρκίας στην Ε.Ε. Η μονομερής -προφορική- δήλωση της κυπριακής κυβέρνησης ότι κρατά το δικαίωμα να μπλοκάρει στο μέλλον άλλα διαπραγματευτικά κεφάλαια δημιουργεί ασάφεια στο αν η πράξη αυτή θα γίνεται με αυστηρά πολιτικά κριτήρια ή με βάση τη συμπεριφορά της Άγκυρας απέναντι στο τρέχον κοινοτικό κεκτημένο. Το σημείο αυτό είναι μεγάλης σημασίας για το ουσιαστικό πολιτικό όπλο της Κύπρου που τελικά είναι μόνον το κεφάλαιο της ενέργειας Ε.Ε. - Τουρκίας.΄΄
Η Κύρα Αδάμ θεωρεί επίσης ότι ‘’Η Λευκωσία και ο πρόεδρος Χριστόφιας έχουν πλέον ελάχιστα ουσιαστικά μέσα πίεσης για την αντιμετώπιση της Άγκυρας σε μια διαφαινόμενη λύση του Κυπριακού, η οποία πλέον δεν φαίνεται να υπερβεί την προσεχή άνοιξη ’’. Ισχύουν όλα αυτά που γράφει η δημοσιογράφος; Ισχύει αυτό που είπε ο Αβέρωφ Νεοφύτου ότι ο Μάρκος Κυπριανού θα μείνει στην Ιστορία ως ο υπ. Εξωτερικών που έκαψε το Ευρωπαϊκό χαρτί της Κύπρου; Ο λαός επένδυσε στην ένταξη του στην ΕΕ και πιστεύει ότι μπορεί να διεκδικήσει σε κάποιο βαθμό τα δίκαια του από την ΕΕ. Είναι αυταπάτη αυτή η πεποίθηση; Ή μήπως μπορούμε να διεκδικήσουμε , αλλά είμαστε ανίκανοι να το πράξουμε με επιτυχία;

Και το τελευταίο και πιο σημαντικό, αν η Τουρκία σκληρύνει τη στάση της μετά το συγχωροχάρτι που πήρε και δεν φτάσουμε σε λύση του κυπριακού την ερχόμενη άνοιξη ή το καλοκαίρι πράγμα πού όλοι απευχόμαστε, δεν θα έχουμε χάσει το μοναδικό μοχλό που είχε όντως η Κύπρος, για να πιέσει για τη λύση του Κυπριακού; Πώς θα κοιτάξουν στα μάτια αυτό το λαό οι κομματικοί μας ταγοί; Θα δείχνουν πάλι ο ένας τον άλλο; Νομίζω πως η αυλαία θα πέσει για όλους και ότι κανένας δεν θα σωθεί σε περίπτωση που διαφανεί η ανεπάρκεια της στρατηγικής τους.

Θεοδώρα Παυλίδου, φιλόλογος

Σημ.: Μόλις διάβασα και το χθεσινό άρθρο της ευρωβουλευτού κ. Ε. Θεοχάρους στο οποίο επισημαίνει ότι ‘’από καιρό είχαμε προειδοποιήσει ότι το κλίμα στην ΕΕ ήταν αρνητικό, επειδή αλώνιζε η τουρκική προπαγάνδα, η οποία ισχυριζόταν και έπειθε, με την αμήχανη συνενοχή της Κυπριακής Κυβέρνησης, ότι βρισκόμαστε κοντά σε λύση. Η Κυβέρνηση διά της ανοχής της αποδεχόταν σιωπηρώς την εμπέδωση των τουρκικών θέσεων. Γενικώς ήταν παραδομένη και εξαρχής ηττημένη.’’ Και συνεχίζει : ‘’Υπήρξε μια άνευ προηγουμένου κοροϊδία και εμπαιγμός του λαού. Οι αποφάσεις του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου επιτρέπουν στην Τουρκία να προχωρεί αλώβητη στην ΕΕ και ακάθεκτη για διχοτομική λύση στο Κυπριακό.’’ Αν έγιναν όλα αυτά, προκύπτουν ευθύνες για όλους ανεξαίρετα τους κομματικούς ηγέτες αυτού του τόπου.

Για τον Τεύκρο, τον στρατιώτη που μας πυροβόλησε όλους…


Ποτέ δεν κατάλαβα πραγματικά τι είναι ο στρατός και γιατί πρέπει να λειτουργεί με τον αναχρονιστικό τρόπο που λειτουργεί μέχρι σήμερα. Το γυναικείο μου μυαλό δεν μπορεί να αντιληφθεί, γιατί ενώ παιδευόμαστε σε όλες τις βαθμίδες της εκπαίδευσης να δημιουργήσουμε ελεύθερες, δημοκρατικές και σκεπτόμενες προσωπικότητες, στα 18 τους χρόνια τους λέμε να εγκαταλείψουν τον ορθολογισμό, και να ζήσουν στον παραλογισμό μιας υποχρεωτικής στρατιωτικής θητείας που όλη η λειτουργία της κάθε άλλο παρά στη δημοκρατία και την ελευθερία στηρίζεται. Μέσα σε μια κοινωνία όπου έχει θεοποιήσει τα υλικά αγαθά και το χρήμα, γονείς και δάσκαλοι προσπαθούμε να καλλιεργήσουμε στα παιδιά μας κάποιες άλλες αξίες, την αξιοπρέπεια, τον αλληλοσεβασμό, την αλληλεγγύη, την ευγένεια, το αίσθημα της δικαιοσύνης. Γιατί με δύο χρόνια στρατού, χαλούμε ότι κτίσαμε με κόπο για 18 χρόνια; Γιατί αυτά τα παιδιά στα 18 τους χρόνια τα πετάμε στον Καιάδα του στρατού όπου για να επιβιώσουν πρέπει να έχουν συμπεριφορά αγέλης, αντί σκεπτόμενης προσωπικότητας; Γιατί στο στρατό πρέπει να αποβάλουν ότι έμαθαν μέχρι τώρα και θα πρέπει να υποστούν εξευτελιστικές ή παράλογες συμπεριφορές ; Γιατί θέτουμε σε κίνδυνο αυτά τα παιδιά;

Παλιά λέγανε να πάνε τα αγόρια στο στρατό για να γίνουν άντρες…ή για να γίνουν άνθρωποι. Δεν κατάλαβα ποτέ τον αντρισμό και τον ανθρωπισμό που καλλιεργείται στο στρατό. Σήμερα πολλοί νέοι παραδέχονται ότι βγήκαν χειρότεροι άνθρωποι από το στρατό. Ακούς κουβέντες σεξιστικές ή συμπεριφορές από 19χρονους έναντι γυναικών και διερωτάσαι τι είδους άντρες βγάζουμε από το στρατό. Τι τους μαθαίνει λοιπόν o στρατός και τι ανθρώπους βγάζει; Γιατί πρέπει να μάθουν τον εξευτελισμό και την ταπείνωση από μια αλαζονική, για να μην πω διεστραμμένη, συμπεριφορά κάποιων ανωτέρων; Ο στρατός έγινε αιτία για να ζήσουν στο πετσί τους τον παραλογισμό της υποτιθέμενης πειθαρχίας. Ποια πειθαρχία επιτυγχάνεις σήμερα βάζοντας σε ένα νέο πέντε μέρες φυλακή, επειδή ήταν ακούρευτος ή επειδή τα πράγματα του δεν ήταν στην εντέλεια συγυρισμένα;
Ο στρατός σήμερα ως θεσμός αρνείται να κοιτάξει τον εαυτό του στον καθρέφτη. Αρνείται να ασχοληθεί με το κυριότερο πρόβλημα του, την ανάγκη ανανέωσης και εκσυγχρονισμού του σε μια νέα εντελώς βάση. Πώς είναι δυνατόν μαθητές να εισηγούνται τρόπους αποφυγής της φυγοστρατίας και αρμόδιοι βουλευτές, υπουργοί να καμώνονται πως δεν βλέπουν το πρόβλημα; Είναι απίστευτο πως ενώ ως κοινωνία όλοι βλέπουμε τη δυσλειτουργία, τη φθορά, τη μη ανταπόκριση του θεσμού στις σύγχρονες ανάγκες και απαιτήσεις, επιμένουμε να συντηρούμε το θεσμό με ναφθαλίνη. Στηρίζουμε ένα θεσμό που του λείπει το πιο σημαντικό, το νόημα, ο σκοπός του, ο στόχος του. Μην μας πουν για την άμυνα της πατρίδας. Άμυνα δεν κάνεις με το να φθείρεις τους νέους σου για δύο χρόνια σε μια βαρεμάρα που λέγεται στρατός. Με όποιο στρατιώτη μιλήσεις θα σου πει ότι μετά από μια ολιγόμηνη εκπαίδευση, ο στρατός είναι μια απέραντη ανία χωρίς νόημα και σκοπό, ένα απέραντο χάσιμο χρόνου.

Είναι κοινό μυστικό επίσης πώς ο στρατός είναι ένας χώρος όπου οι 18ρηδες πλησιάζουν επικίνδυνα τα ναρκωτικά. Αν μιλήσεις με νέους θα σου πουν καθαρά για την έκταση του σοβαρού αυτού προβλήματος. Γιατί λοιπόν ένας γονιός να μην θελήσει να κάνει φυγόστρατο το γιό του από ένα τέτοιο στρατό;

Πραγματικά παραπέμπω τους αρμοδίους στο άρθρο και στις εισηγήσεις των μαθητών της Δασούπολης στην εφημερίδα τους Δασουπολίτης μετά που μίλησαν με φυγόστρατους. Η μείωση της θητείας, θα μειώσει και τη φυγοστρατία, αναφέρουν στο άρθρο τους οι μαθητές. Και δεν καταλαβαίνω γιατί ως κοινωνία δεν συζητάμε αυτή την άμεση ανάγκη για μείωση και εκσυγχρονισμό της στρατιωτικής θητείας. Δεν μπορώ να καταλάβω πως επί μιας αριστερής κυβέρνησης επιτρέπονται αυτές οι συμπεριφορές σε στρατονόμους όπως αυτές που είδαν πρόσφατα το φως της δημοσιότητας. Πώς επιτρέπεται εν έτει 2009 παλιοί στρατονόμοι να κτυπούν νεοσύλλεκτους στρατονόμους για να τους εκπαιδεύσουν και αυτούς να δέρνουν ή να βγάζουν απωθημένα στους στρατιώτες;

Φυσικά κάποιοι ίσως να διερωτώνται, γιατί γράφονται αυτά, όταν πολλοί θεωρούν ότι ο στρατός είναι πια μια προσκοπική κατασκήνωση σε σχέση με αυτό που ήταν προηγουμένως πριν δέκα ή 20 χρόνια.

Αυτά, κυρίες και κύριοι, γράφονται για τον Τεύκρο, τον 17χρονο στρατιώτη που αυτοπυροβολήθηκε χαράματα στη σκοπιά του στις 9 Οκτωβρίου και ο στρατός ακόμα να δώσει εξηγήσεις, γιατί ένα παιδί με όνειρα για το μέλλον, γιατί ένα παιδί που μπήκε με κέφι και όρεξη στο στρατό για να υπηρετήσει και όχι να λουφάρει, γιατί πυροβόλησε εναντίον του εαυτού του; Τι συνέβηκε μέσα στο στρατόπεδο του στη Λάρνακα για να τον οδηγήσει σε μια τέτοια πράξη που μας πυροβολεί όλους για την αδιαφορία μας, για τη συνέχιση της πεζής καθημερινότητας μας, για την εθελοτυφλία μας για θεσμούς που σκοτώνουν ή καταστρέφουν παιδιά που θα ήταν αύριο καμάρι και ελπίδα αυτής της κοινωνίας; Γράφονται επίσης για τους γονείς του Τεύκρου που ως εκπαιδευτικοί και πολίτες προσέφεραν πολλά σε αυτή την κοινωνία με την συμμετοχή τους στα κοινά, αλλά και ως γονείς με τα πολύ ξεχωριστά σε ήθος και προσωπικότητα παιδιά που μεγάλωσαν και μεγαλώνουν παρά το κτύπημα που δέχτηκαν. Αξίζουν λοιπόν μιας καλύτερης μεταχείρισης από μια γραφειοκρατία που αναβάλλει συνεχώς την προσπάθεια να δοθούν απαντήσεις στο ερώτημα που τους ταλαιπωρεί και τους βασανίζει.

Θεοδώρα Παυλίδου, φιλόλογος