Βράχο βράχο τον καημό μου…

Η τραγωδία του τόπου είμαστε εμείς, οι πολίτες του…

Ούτε Υπoυργείο Περιβάλλοντος  ούτε Πολεοδομία πια έχει αυτός ο τόπος, ούτε καν γραφικούς περιβαλλοντιστές, ούτε αρχές να περιφρουρούν αυτά που είναι η πραγματική περιουσία του τόπου. Με πρόσχημα την κρίση, όλοι αυτοί που κατάστρεψαν οικονομικά  τον τόπο κτίζοντας και πουλώντας με δάνεια που δεν ξεχρέωναν, όπως έκαναν οι απλοί πολίτες, αλλά έχοντας ειδική μεταχείριση από τράπεζες, πολιτεία, δήμους, ΜΜΕ, επανέρχονται στο προσκήνιο ως σωτήρες… Αυτοί που μόλις μετά βίας συγκρατούνταν για  να μην κάνουν άλλες καταστροφικές αναπτύξεις, περιτριγυρίζουν ως γύπες άθικτα φιλέτα φυσικής ομορφιάς και δυστυχώς δεν υπάρχουν πια ούτε βουλευτές ούτε αρμόδιοι με ευαισθησίες, ούτε κάποιοι ευσυνείδητοι τεχνοκράτες για να θέσουν φραγμούς. Όλοι έγιναν ένα, και με σημαία την ανάπτυξη για να βγούμε από την κρίση, ετοιμάζονται για νέες αναπτύξεις, με τις νέες πολεοδομικές ζώνες, και ο θεός να βάλει το χέρι του σε ό,τι απέμεινε από φυσικό περιβάλλον σε αυτόν τον τόπο. Το κομματικό κατεστημένο, εν πλήρει συνειδήσει και με αγαστή συνεργασία και συναίνεση, από δεξιά μέχρι αριστερά, θα μοιράσουν για άλλη μια φορά τα κέρδη.  

Τα γράφω αυτά  μετά  που είδα ένα τρακτέρ στην παραλία αριστερά της ΜΜΑΔ στην περιοχή Κάππαρη να ξεριζώνει βράχους μέσα από τη θάλασσα και να αλλάζει εντελώς τη φυσιογνωμία μιας παραλίας πολύ γραφικής. Μιας παραλίας που ως τώρα δεν είχε ομπρέλες και κρεβατάκια, μιας παραλίας με καλαμιώνες και πράσινο για  κάποιους τουρίστες που ξέφευγαν από το στερεότυπο αυτού που λιάζεται σε κρεβατάκι και ομπρέλα, που δεν θέλει να είναι με άλλους χίλιους σε μια παραλία ή για κάποιους Κύπριους – υπάρχουμε και εμείς εκτός από τους τουρίστες – που θέλαμε μια παραλία φυσική, με τα βράχια και την άμμο της, χωρίς να γίνει ντε και καλά και αυτή «Φιγκ τρι». Σε αυτήν κατασκήνωναν τα προσκοπάκια και ίσως γι’ αυτό μέχρι τώρα γλύτωσε από την «ανάπτυξή» της.

 Μα ποια είναι αυτά τα δημοτικά συμβούλια, και ποιος τους έδωσε το δικαίωμα να βγάζουν βράχια από τη θάλασσα αλλοιώνοντας το βυθό, τη φυσική ομορφιά, τη φυσική ισορροπία σε ένα περιβάλλον, για να εισπράξουν τα ποσοστά από τα κρεβατάκια και τις ομπρέλες; Άκουσα ότι το ίδιο θα γίνει και σε διπλανή βραχώδη παραλία, δηλαδή θα ξεριζωθούν οι βράχοι για να γίνει και αυτή αμμουδερή, για να γίνουν και εκεί μεγαλεπίβολες αναπτύξεις μέσα στη θάλασσα. Πού είναι  η Πολεοδομία, το Τμήμα Αλιείας, η Αρχή Λιμένων, Το Τμήμα Περιβάλλοντος για να προστατεύσει αυτές τις βραχώδεις παραλίες του τόπου μας;

Επισκέφτηκα επίσης στην Αγία Θέκλα τις παραλίες «Ποσειδώνα» και «Σειρήνες» -έτσι έγραφαν οι πινακίδες προς τη Σωτήρα, και δεν ήξερα αν έπρεπε να γελάσω ή να κλάψω. Έβγαλαν τους βράχους από τη θάλασσα και τους έστησαν κάθετα, για να δημιουργήσουν διαχωριστικά, να εμποδίζουν την πρόσβαση προς την παραλία και να κάνουν χώρους στάθμευσης. Το τοπίο θύμιζε το πάλαι ποτέ επιτυχημένο Φλίνστοουν και μόνο το αυτοκινητάκι που έσπρωχναν με τα πόδια ο Φρεντ και Μπάρνυ έλειπαν από κει. 

Πραγματικά δεν τους είπε κανείς ότι ο βράχος όχι μόνο δεν είναι κακός,  αλλά πιθανόν να είναι και χρήσιμος με τις διαβρώσεις του εδάφους και την ανύψωση  της στάθμης της θάλασσας τα επόμενα 30 χρόνια; Μα τι ρωτώ; Σχεδιάσαμε ποτέ  το μέλλον αυτού του τόπου πέρα από τις μικρές ζωές μας; Γιατί να αναμένω ότι τώρα θα υπάρξει ένας σωστός σχεδιασμός που θα λαμβάνει υπόψη και τις ζωές των παιδιών μας και των εγγονιών μας; Δεν είναι η ίδια γενιά που κατάφερε στο βωμό των συμφερόντων μιας αδιόρθωτης, άπληστης ελίτ να ξενιτέψει τα παιδιά της; Όταν  όμως «το τελευταίο δένδρο κοπεί, όταν ο τελευταίος ποταμός ρυπανθεί και πεθάνει  και το τελευταίο ψάρι, ο άνθρωπος θα διαπιστώσει ότι δεν μπορεί να τραφεί με χρήματα», λέει η Greenpeace.

Ο καθένας κατανοεί την ανάγκη για ανάπτυξη της οικονομίας, ειδικότερα τώρα που δεν έχουμε άλλους προσοδοφόρους  τομείς, αλλά αυτό δεν θα μπορούσε να γίνει με σεβασμό στο φυσικό περιβάλλον αυτού του τόπου; Γιατί δεν μπορεί να γίνει αντίστροφα η ανάπτυξη, και να αναδείξουμε αυτές τις φυσικές ομορφιές με βιώσιμη ανάπτυξη ή άλλου είδους τουρισμό; Και γιατί δεν αναπτύσσουμε με τόσο ήλιο το χειμώνα το χειμερινό τουρισμό στον Πρωταρά και την Αγία Νάπα; Μου έκανε εντύπωση που ήταν τα πάντα κλειστά, ξενοδοχεία και εστιατόρια, και όλα θα ανοίξουν τέλη Μαρτίου. Ύστερα σκέφτηκα, γιατί να ανοίξουν κυρία υπουργέ της Εργασίας; Αφού πληρώνουμε εμείς οι πολίτες το ανεργιακό των υπαλλήλων τους,  γιατί να μην είναι κλειστά για έξι μήνες; Αν τα ίδια συγκροτήματα εργάζονταν τους χειμερινούς μήνες, πιθανόν να μη βλέπαμε αυτή την αδηφάγα αλλοίωση του φυσικού τοπίου. Αλλά όταν βρίσκουν ανόητους πολίτες να πληρώνουν το ανεργιακό των υπαλλήλων τους, δεν έχουν κανένα λόγο να παραμείνουν ανοικτά, να δουλέψουν και να φέρουν και ένα άλλο είδος τουρίστα στον τόπο. Η τραγωδία τελικά αυτού του τόπου δεν είναι άλλη από εμάς τους πολίτες του…

Θεοδώρα Παυλίδου, φιλόλογος

Σημ.: Επειδή ίσως  κάποιοι θεωρήσουν το θέμα ήσσονος σημασίας σε σχέση με το κοινό ανακοινωθέν για το κυπριακό, τους διαβεβαιώνω ότι είναι εξίσου σημαντικό. Μια πατρίδα που δεν θα την αναγνωρίζεις πια ως δική σου, γιατί  να τη νοιάζεσαι και γιατί  να την υπερασπίζεσαι; 

ΓΙΑΤΙ ΘΑ ΞΕΡΟΓΥΡΙΖΟΥΝ ΟΙ ΤΡΟΧΟΙ ΤΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑΣ

"Καλύτερα σε κώμα παρά σε κόμμα"

"Καλύτερα σε κώμα παρά σε κόμμα". Αυτό ήταν ένα  σύνθημα που είχα δει στους τοίχους μιας Αθήνας με άδεια καταστήματα και καμένα νεοκλασικά.  Ένα σύνθημα με ευφυές λογοπαίγνιο, που άφηνε όμως να φανούν εύγλωττα τα συναισθήματα οργής και αηδίας των πολιτών. Οι άνθρωποι μαθαίνουν   τελικά με τον σκληρό και επώδυνο τρόπο.

Το τραγικό είναι ότι εμείς βλέπαμε τι γινόταν στην Ελλάδα. Bλέπαμε το έργο να εκτυλίσσεται μπροστά στα μάτια μας, ξέραμε τι εστί ΔΝΤ, τι εστί τρόικα, τι είναι τα μνημόνια, είδαμε την κατρακύλα του ΠΑΣΟΚ. Κι αυτό είναι το ερώτημα και του πιο αφελούς πολίτη: Οι πολιτικοί μας, όλων των κομμάτων μηδενός εξαιρουμένου, δεν έβλεπαν; Γιατί δεν πήραν επαρκή μέτρα ώστε να αποφύγουμε να μπούμε στο μηχανισμό στήριξης όσες περικοπές και θυσίες και αν χρειαζόταν να γίνουν; Δεν είναι αυτό ασύγγνωστη και εγκληματικά ανεύθυνη στάση έναντι του λαού αυτού του τόπου;

Δεν κοιτάζουμε πίσω ούτε παρελθοντολογούμε. Το μνημόνιο έκλεισε, αλλά πρέπει να ξέρουμε όλοι γιατί φτάσαμε στο χείλος της καταστροφής. Διότι αν δεν κατανοήσουμε τις αιτίες, δεν πρόκειται να βγούμε ούτε και τώρα από την καταστροφή και  θα ακολουθήσουμε με μαθηματική ακρίβεια την πορεία της Ελλάδας, πηγαίνοντας  από ύφεση σε ύφεση και από μνημόνιο σε μνημόνιο. Αν δεν βάλουμε μαχαίρι και αν δεν κάνουμε τομές σ' αυτό το σαθρό πολιτικό σύστημα και στις διαπλοκές μεταξύ πολιτικών, τραπεζιτών και ΜΜΕ, δεν θα υπάρξει καμιά σωτηρία. Αν δεν απαιτήσουμε τώρα, παράλληλα με τις οικονομικές μεταρρυθμίσεις, την αλλαγή σ' αυτό το διεφθαρμένο πολιτικό σύστημα, τότε η Κύπρος πραγματικά  εάλω…

Γιατί το πρόβλημά μας είναι βαθύτατα πολιτικό και κοινωνικό, εντέλει πρόβλημα πολιτισμού. Κατάντησε να είναι οικονομικό, εξαιτίας μιας κομματοκρατίας που έχει γκρεμίσει τα πάντα σ' αυτόν τον τόπο. Και δυστυχώς προειδοποιήσεις υπήρχαν. Το Μαρί, πέρα από μια τραγωδία, ήταν ένα σήμα κινδύνου προς όλους μας. Το πόρισμα Πολυβίου προειδοποίησε με τον πιο εμφαντικό τρόπο για τα τρωτά του συστήματος στέλνοντας "χιλιάδες μέλισσες" να μας ξυπνήσουν, αλλά όλες "ψοφήσανε πάνω στο παχύ μας δέρμα". Η κυβέρνηση πέταξε την ίδια μέρα στον κάλαθο των αχρήστων το πόρισμα, η δε αντιπολίτευση και τα άλλα κόμματα αγνόησαν επιδεικτικά όσα αναφέρονταν στις στρεβλώσεις αυτού του συστήματος. Ίσως ακούγεται αφελής ως σκέψη, αλλά ίσως θα βασανίζει για πολύ καιρό τον πρώην πρόεδρο το ερώτημα τι θα γινόταν αν έφευγε τότε. Δυστυχώς, η ιστορία έχει πολλά παραδείγματα πολιτικών που το μεγαλύτερο λάθος τους ήταν ότι δεν αποχώρησαν από την πολιτική σκηνή την κατάλληλη στιγμή, πληρώνοντας αργότερα το λάθος με την καταβαράθρωσή τους. Δυστυχώς, κώφευσαν σ' αυτά που εύγλωττα περιέγραφε το πόρισμα Πολυβίου: "Υπάρχει η αίσθηση μεταξύ μεγάλου μέρους των πολιτών ότι η επίσημη Πολιτεία δεν ενδιαφέρεται για το κοινό καλό, ότι τα περισσότερα αξιώματα κατέχονται από άτομα όχι με βάση την αξία, αλλά με κομματικά κριτήρια, και ότι συνήθως η ολιγωρία, η αμέλεια και η ανεπάρκεια δεν συνεπάγονται τη σωστή απόδοση ευθυνών ή οποιαδήποτε κύρωση. Αντί ευθύνης – τόσο με τη μορφή ανάληψης όσο και απόδοσής της – υπάρχει στα μάτια του μεγάλου μέρους των πολιτών συγκάλυψη και ατιμωρησία".

Δυστυχώς δεν τιμωρήθηκε κανείς για τίποτε σ' αυτόν τον τόπο και αυτό "εμπεδώθηκε" σε όλες τις βαθμίδες της δημόσιας υπηρεσίας. Στο πόρισμα Πολυβίου υπήρχαν σημαντικές εισηγήσεις, που ΚΑΝΕΝΑΣ βουλευτής ΚΑΝΕΝΟΣ κόμματος δεν ζήτησε να συζητηθούν στη Βουλή για να βελτιωθεί το πολιτειακό μας σύστημα και να μην έχουμε άλλο Μαρί. Κανείς αξιωματούχος δεν θεώρησε ότι έπρεπε να ασχοληθεί με αυτό το θέμα και εθελοτυφλούσαν στις εμφανείς παθογένειες του ολιγαρχικού μας συστήματος.  Ο Γενικός Εισαγγελέας, αντί να πάρει θέση και να θέσει τα κόμματα προ των ευθυνών τους ως ανεξάρτητος αξιωματούχος, λειτουργεί περισσότερο ως γρανάζι του συστήματος και περίπου αποδέχεται ως αναγκαίο κακό το  κομματικό ρουσφέτι σε όλα τα επίπεδα.

Το ότι μπαίναμε και σε προεκλογική περίοδο χειροτέρεψε τα πράγματα, αφού οι μεν επιδίωκαν την εξουσία χωρίς να αντιλαμβάνονται τις ευθύνες που αναλάμβαναν, οι δε αγωνίζονταν να πάρουν ακόμα από το κράτος τα τελευταία κομματικά τους κέρδη. Η οικονομία του τόπου ουσιαστικά ήταν  στον αναπνευστήρα, όπως μας είπε ο διοικητής της Κεντρικής Τράπεζας, αλλά οι πολιτικοί μας απέκρυψαν την πραγματική κατάσταση της οικονομίας από τον κόσμο λέγοντάς μας φρικτά ψέματα.

Ας μη διαπληκτίζονται λοιπόν άλλο στις τηλεοράσεις για τις ευθύνες, διότι ο κόσμος θα σπάσει πια τις τηλεοράσεις από την οργή του. Η προηγούμενη κυβέρνηση φέρει όντως βαρύτατες ευθύνες, αλλά και τα υπόλοιπα κόμματα έχουν το δικό τους σημαντικό μερίδιο ευθύνης. Διότι όλοι γνώριζαν ή όφειλαν να γνωρίζουν. Και αντί ως σώφρονες πολιτικοί, ως υπεύθυνοι ηγέτες να βάλουν τον τόπο πάνω από το κομματικό τους συμφέρον, αντί να παλέψουν για να γίνουμε ένα κράτος πρότυπο δημοκρατίας, ευνομίας και ευημερίας για όλους τους κατοίκους του, συνέχισαν ανεύθυνα τα πολιτικά παιγνίδια ο ένας έναντι του άλλου, συντηρώντας όμως όλοι το σαθρό πολιτικό σύστημα που εξυπηρετεί τους ίδιους, αλλά όχι τους πολίτες. Όπως αναφερόταν στο πόρισμα Πολυβίου, "η άποψη των πολιτών είναι ότι πολλές φορές το κράτος όχι μόνο δεν επιλύει προβλήματα, αλλά και τα δημιουργεί. Το κράτος φαίνεται να έχει αλωθεί από τα κόμματα και από άλλα οργανωμένα συμφέροντα, και να έχει μετατραπεί σε όμηρο των κομματικών και άλλων συμφερόντων".

Και σε άλλο σημείο, το πόρισμα Πολυβίου ανέφερε προφητικά: "Η τραγωδία στο Μαρί θα πρέπει τουλάχιστο να αποτελέσει την αφετηρία όχι μόνο για απόδοση ευθυνών, αλλά και για ευρύτερο προβληματισμό, αυτοκριτική και αυτογνωσία. Σε τελευταία όμως ανάλυση, θα πρέπει τα βαθιά ρήγματα που έχουν παρατηρηθεί στη γενικότερη λειτουργία του πολιτικού και πολιτειακού συστήματος να αντιμετωπισθούν όχι με ευχολόγια και κενές διαπιστώσεις, αλλά με σοβαρές μεταρρυθμίσεις και ανατροπές. Μεταξύ άλλων, θα πρέπει να προωθηθεί η διαφάνεια ως το κύριο όπλο του πολίτη, θα πρέπει να 'ανοίξει' το σύστημα με περιορισμό της κυριαρχικής και κάποτε ασφυκτικής παρουσίας και εμπλοκής των κομμάτων σε όλα τα επίπεδα, θα πρέπει να αναχαιτισθεί η αναξιοκρατία και η μονοπώληση των δημοσίων θέσεων από κομματικά και προσωπικά συμφέροντα, θα πρέπει η πολιτεία να αναγνωρίζει και να επιβραβεύει την ικανότητα, την ανεξαρτησία σκέψης και άποψης, καθώς και την εμπειρογνωμοσύνη πέραν οποιασδήποτε κομματικής ή πελατειακής σχέσης, και θα πρέπει με κάθε θυσία να ενισχυθεί η κοινωνία και ο πολίτης, όχι μόνο στην κατανομή δημοσίων αξιωμάτων, αλλά και στη συμμετοχή στον δημόσιο διάλογο. Δεν θα είναι εύκολο να κατεδαφισθεί το πολιτειακό κράτος που κτίστηκε για τόσες δεκαετίες τώρα. Θα πρέπει όμως η προσπάθεια να αρχίσει τώρα".

Η υπογράμμιση ήταν στο πόρισμα.  Αν δεν ξηλωθεί το σύστημα  που οδήγησε στην οικονομική καταστροφή, δεν υπάρχει ελπίδα να βγούμε από αυτή τη βαθύτατη κρίση. Οι μέχρι τώρα χειρισμοί της κυβέρνησης δείχνουν δυστυχώς  να επαναλαμβάνεται το ίδιο σκηνικό: Υπουργοί που δεν πείθουν και βγήκαν από τη ναφθαλίνη του κομματικού μηχανισμού, κινήσεις σπασμωδικές και άγαρμπες σε διάφορα επίπεδα, περιχαράκωση στο κομματικό καβούκι, στείρα αντιπαράθεση και επικοινωνιακές πολιτικές. Αν συνεχίσουν στο ίδιο μοτίβο, τότε πραγματικά θα πείσουν για τα εγκληματικά  λάθη της προηγούμενης κυβέρνησης όσο έπεισε και το ΠΑΣΟΚ στην Ελλάδα.

Οι πολιτικοί που διαχειρίζονται τις ζωές μας, και τις τίναξαν στον αέρα με τις ανευθυνότητές τους, πρέπει να συναισθανθούν την οργή που φουσκώνει σαν ποτάμι, πρέπει να αφουγκραστούν το συγκλονισμό του κόσμου, που αναρωτιέται με θυμό: Πώς μας κατάντησαν! Οι πολίτες απαιτούν διαφάνεια, δικαιοσύνη, αλήθεια - όσο σκληρή και να είναι - ήθος, υπευθυνότητα, κάθαρση, και αν αυτά δεν υπάρξουν στο κράτος και στους πολιτικούς, δεν θα υπάρξουν ούτε στους πολίτες. Καμιά επανεκκίνηση δεν θα γίνει και οι τροχοί της οικονομίας θα ξερογυρίζουν μέσα στην άμμο στην οποία θα βυθιστούν όλα και όλοι.

 Θεοδώρα Παυλίδου, φιλόλογος

Σημ.:  Τελικά τα είπε όλα η  γενική ελέγκτρια κ. Γιωρκάτζη με μια κατάθεση  καταπέλτη  στην ερευνητική επιτροπή, αλλά είδατε κανένα πολιτικό να αντιλαμβάνεται τις ευθύνες του;

Ματσικόριδα στη Νίκη Μαραγκού

Το είχαμε όλοι ανάγκη να πάμε στην κηδεία της Νίκης Μαραγκού. Να τιμήσουμε έναν άνθρωπο που αγάπησε αυτόν τον τόπο, που πρόσφερε αθόρυβα στα κοινά, που έβαλε το δικό του λιθαράκι στο ψηφιδωτό του πρόσωπο.

Το είχαμε ανάγκη, σε μια προεκλογική περίοδο γεμάτη φανφαρονισμούς και σωτήριους λόγους πριν την πλήρη κατάρρευση, να τιμήσουμε έναν καθαρό άνθρωπο, έναν άνθρωπο ευγενή, χαμηλών τόνων, χωρίς μίση και εμπάθειες.

Το είχαμε ανάγκη, καθώς ο τόπος βουλιάζει στο έλος της κομματοκρατίας και της διεφθαρμένης εξουσίας, να καταθέσουμε λίγα λουλούδια σε έναν άνθρωπο που είχε αληθινή έγνοια για τον τόπο και τον άνθρωπο.

Δεν ξαναείδα σε κηδεία τόσους λαλέδες, ματσικόριδα και κυκλάμινα, ό,τι πιο όμορφο έχει αυτή η γη που δεν αγαπήσαμε. Δυσεύρετα λουλούδια, αφού τα κάναμε όλα οικόπεδα και τσιμέντα… 

Τελικά τι μένει; Όλα χάνονται; Γεζούλ, όπως έλεγε ο τίτλος του βιβλίου της, χωρίς ερωτηματικό, που σήμαινε ακριβώς το ίδιο πράγμα; Μένει αυτό το  ήρεμο, καλοσυνάτο χαμόγελό της στη φωτογραφία της εφημερίδας, μένει η   πεισματική ανάγκη της να αναζητά την αλήθεια τη δική της και του τόπου με το δικό της τρόπο, με τις λέξεις, με την τέχνη, με τα λουλούδια, τη μαγειρική.  Μένει αυτή η προσήλωση στον άνθρωπο, στον τόπο, στα πράγματα που βιώσαμε. Μένει αυτή η προσπάθεια να αποτυπώσει το αυθεντικό, το απλό, το ωραίο.

Τι ήταν η Νίκη; Ένας ανεπιτήδευτος άνθρωπος που κεντούσε τα λόγια της, ένα καθαρό, διερευνητικό βλέμμα, μια ταξιδεύτρα της ζωής. Ένας άνθρωπος που έζησε τη ζωή του όσο πιο γεμάτα γινόταν, και αυτό ίσως είναι η μόνη παρηγοριά στους δικούς της. Ήταν ο άνθρωπος που έκανε πραγματικά αυτό που ήθελε στη ζωή της.

Όταν κατάλαβε ότι ως δημόσιος υπάλληλος στο ΘΟΚ χαράμιζε τη ζωή της, σηκώθηκε και έφυγε κάνοντας αυτό που ονειρευόταν να κάνει, άνοιξε ένα βιβλιοπωλείο. Ένα βιβλιοπωλείο, όταν τα περισσότερα τότε βιβλιοπωλεία στην Κύπρο ήταν κυρίως χαρτοπωλεία. Οραματίστηκε τον Κοχλία ως στέκι καλλιτεχνών και πνευματικών ανθρώπων. Και όχι μόνο αυτών.

Στη Νίκη άρεσαν οι ενδιαφέροντες άνθρωποι, είτε ήταν πνευματικοί είτε ήταν χειρώνακτες. Στο τελευταίο ταξίδι της στην Αίγυπτο είπε σε φίλους της ότι ενώ σκεφτόταν να φύγει, θα ’μενε γιατί βρήκε «ενδιαφέροντες ανθρώπους». Ενδιαφέροντες άνθρωποι, τόποι, πράγματα. Αυτά ήταν το μέτρο και το κριτήριό της.

 Όταν και ο Κοχλίας έκανε τον κύκλο του, τον άφησε και πήγε σπίτι της, σε ένα διατηρητέο στον Άγιο Δομέτιο, που ανακαίνισε. Έκανε τη μαγείρισσα, τη νοικοκυρά, τη γιαγιά. Πόσο το χάρηκε που έγινε γιαγιά. Περιέγραφε ξανά και ξανά τον έρωτά της για τον εγγονό της…

Είχα δει την τελευταία έκθεση της κόρης της Κατερίνας και του γαμπρού της Στέφανου για την Αμμόχωστο και θαύμασα πώς μπόρεσε να μπολιάσει νέα παιδιά με τόση αγάπη για έναν τόπο που δεν έζησαν. Αυτή η έκθεση ήταν γεμάτη από Νίκη και Αμμόχωστο, δυο πράγματα αδιαχώριστα, γιατί μέσω της Νίκης τούς δόθηκε η Αμμόχωστος.

Τελικά, στις δύσκολες ώρες πιάνεσαι από τις λέξεις, κυνηγάς τις λέξεις. Είναι ένας τρόπος να σκέφτεσαι ποιος είσαι και πού πηγαίνεις. Αυτό έκανε και η Νίκη Μαραγκού. Οι λέξεις ήταν οι οδοδείκτες της. Γι’ αυτό έγραφε ποιήματα, παραμύθια, αφηγήσεις και μυθιστορήματα. Για να ξέρει πού πατά και πού πηγαίνει, σε έναν τόπο που παραπαίει στη σύγχυση και στην αφασία.

Θεοδώρα Παυλίδου, φιλόλογος

ΙΕΡΟΣΥΛΙΑ

Ου γαρ οίδαμεν τι ποιούμεν…

Φωτογραφία από Φ-Filippos-K

Κάθε φορά που βλέπω  την Αγ. Παρασκευή αναστατώνομαι και αποφεύγω να περάσω πια από μπροστά, γιατί ψυχοπλακώνομαι όπως το εκκλησάκι που το πλάκωσαν τελειωτικά πια με τη  μεγάλη εκκλησία που κτίζεται δίπλα του. Πραγματικά απελπίζεσαι και λες τι  αρμοδίους έχει αυτό το κράτος, τι είδους τμήμα Πολεοδομίας και τι είδους Τμήμα Αρχαιοτήτων και μπαρούφες στο τετράγωνο, όταν δεν μπόρεσαν να διασώσουν αυτό το εκκλησάκι του 16^ου αι .υποχωρώντας για άλλη μια φορά στις απαιτήσεις τάχα των ενοριτών;

 Αγαπητοί χριστιανοί,  ενορίτες της Ακρόπολης, αντί να απαιτήσετε να γίνει  ανοικτό πάρκο  ο χώρος έξω από το εκκλησάκι  για να αναδειχθεί το μνημείο αυτό της περιοχής μας, εγωιστικά σκεπτόμενοι την ψυχή σας ,  απαιτήσετε μια άλλη εκκλησία με την αιτιολογία ότι ο μικρός ναός δεν σας χωρούσε. Πώς αντέχετε αλήθεια τώρα αυτή την καταστροφή;  Πρώτα ήρθαν οι ναοί του χρήματος   από αριστερά η μια, και από δεξιά η άλλη,  και τώρα το τελειωτικό κτύπημα με το νέο ναό  που κτίζεται δίπλα ακριβώς , κρύβοντας εντελώς το παλιό εκκλησάκι.  Κύριε ελέησον, ου γαρ οίδαμεν τι ποιούμεν…

Θεοδώρα Παυλίδου, φιλόλογος

Ποιος πληρώνει; Ανοικτή επιστολή στην Επίτροπο Διοικήσεως

Ποιος  πληρώνει;

Αξιότιμη κυρία,   

Θέλω να θέσω  μερικά ερωτήματα που αφορούν θέματα ελέγχου και χρηστής διοίκησης που νομίζω αν δεν επιλυθούν με θεσμικές και νομοθετικές αλλαγές στη δημοκρατία μας, οι πολίτες δεν έχουν κανένα λόγο να ενδιαφέρονται πια για τα κοινά και καταλαβαίνει πολύ εύκολα κανείς γιατί με μαθηματική ακρίβεια οδηγούμαστε στην κατρακύλα της Ελλάδας, ενώ η ελέω θεού  κομματοκρατία αδυνατεί να αντιληφθεί τις ευθύνες της .  

Σύμφωνα με  δημοσίευμα της εφημ.’’ Φιλελεύθερος’’ 30.5.12  το δικαστήριο ακύρωσε το διορισμό του διευθυντή της Βουλής Σωκράτη Σωκράτους  και δικαίωσε την υπέρτερη σε προσόντα κ. Βασιλική Αναστασιάδου που προσέφυγε στη δικαιοσύνη.  ¨Όπως αναφερόταν επίσης στο   δημοσίευμα το διορισμό κατήγγειλε από το 2008  ο γενικός γραμματέας της  ΠΑΣΥΔΥ ως παράνομο, γιατί ο τότε πρόεδρος της Βουλής κ. Δημήτρης Χριστόφιας  τροποποίησε παράτυπα τρεις φορές τα σχέδια υπηρεσίας  έτσι ώστε να ταιριάζει στα μέτρα του  κ. Σωκράτους. Ο τότε πρόεδρος της Βουλής κ. Χριστόφιας  και ο  κ. Κάρογιαν που διαδέχθηκε τον κ. Χριστόφια δεν έλαβαν υπόψη τους τη  γνωμάτευση του Γενικού Εισαγγελέα ‘’ ότι ο τρόπος καταρτισμού ή τροποποίησης των Σχεδίων Υπηρεσίας των θέσεων της Βουλής των αντιπροσώπων έρχεται σε αντίθεση με το άρθρο  54 του Συντάγματος. ‘’ Δηλαδή δύο πρόεδροι της βουλής δεν σεβάστηκαν το σύνταγμα , το θεσμό του γενικού εισαγγελέα και τις αρχές της χρηστής διοίκησης. Επίσης οι αξιωματούχοι της  ΕΔΥ  έκλεισαν τα μάτια στη γνωμάτευση του  Γενικού Εισαγγελέα προχωρώντας σε παράτυπο διορισμό του κ. Σωκράτους.  Αν τώρα η κ.  . Βασιλική Αναστασιάδου ζητήσει – και δικαιολογημένα - αποζημιώσεις από το κράτος, για τα τρία χρόνια  που έπρεπε να ήταν διευθύντρια της Βουλής,  ποιος θα πληρώσει αυτές τις αποζημιώσεις;  Ποιος θα πληρώσει αυτές τις παρατυπίες ή παρανομίες ; Γιατί να πληρώσει το κράτος, δηλαδή  οι απλοί πολίτες που δεν είχαμε καμιά ευθύνη για το θέμα; Στη συγκεκριμένη περίπτωση δεν επρόκειτο για μια λανθασμένη εκτίμηση ή επιλογή, αλλά εσκεμμένη περιφρόνηση  νομικής γνωμάτευσης και αρχών χρηστής διοίκησης. Η δημοκρατία μας  είναι τρύπια εφόσον κάποιοι υπεύθυνοι είναι ανεύθυνοι ό,τι και να κάνουν. Και διερωτώμαι :  Δεν πρέπει να πληρώσουν τις αποζημιώσεις αυτοί που  πήραν τις αποφάσεις και προχώρησαν σε αυτές τις  παράτυπες ενέργειες; Όλοι πληρώνονται με πολύ υψηλές απολαβές για να κάνουν σωστά μια πολύ σοβαρή εργασία. Τι γίνεται όταν δεν την κάνουν ; Ή όταν αποδεδειγμένα δεν θέλουν να την κάνουν εξυπηρετώντας σκοπιμότητες;  Το σύστημα τους λέει ουσιαστικά  ότι δεν θα πάθουν τίποτε και ότι μπορούν να συνεχίζουν να κάνουν παρατυπίες και το κράτος θα πληρώνει εσαεί, ενώ αυτοί ποτέ..  Η Γενική Ελέγκτρια κάθε χρόνο στην έκθεση της αναφέρεται σε διάφορα σκάνδαλα και παρατυπίες τις οποίες πληρώνουμε οι   πολίτες αντί αυτοί που ευθύνονται για αυτές. Το θέμα είναι διαχρονικό και όλοι αισθάνονται ότι μπορούν να συνεχίζουν αυτήν την ‘’ παράδοση’’.  Δεν έχουμε όμως νομίζω ως κοινωνία το δικαίωμα  μετά την τραγωδία στο Μαρί ,  να σφυρίζουμε αδιάφορα.

 Δεν ξέρω αν είναι της δικής σας αρμοδιότητας το θέμα και ως πιο σημείο μπορείτε εσείς να παρέμβετε εφόσον αφορά θέμα χρηστής διοίκησης.  Κάποιοι οφείλουν να ασχοληθούν με αυτό το σοβαρό θέμα που τονίστηκε στο πόρισμα Πολυβίου, αλλά όλα τα κόμματα πολύ γρήγορα βιάστηκαν να  ξεχάσουν μετά τον πρώτο συγκλονισμό.   Μου κάνει εντύπωση που ο νομικός κόσμος της Κύπρου δεν έχει ασχοληθεί με   αυτό το σοβαρό  θέμα .  Πιθανόν με δική σας πρωτοβουλία να πρέπει να συζητηθούν τέτοια θέματα έτσι ώστε να υπάρξουν εκείνες οι θεσμικές αλλαγές που θα θωρακίσουν τη δημοκρατία. Διότι η Δημοκρατία είναι διάτρητη,  αν  δεν σταματήσει η ατιμωρησία και η αναξιοκρατία. Και αλίμονο στα κόμματα που δεν θελήσουν να αντιληφθούν τη νέα πραγματικότητα που έρχεται.

 Θεοδώρα Παυλίδου , φιλόλογος

Ο ‘’ Δασουπολίτης’’ είναι πάντα μπροστά…

Έχει πάρει ήδη το βραβείο για τον αγώνα του για την ελεύθερη έκφραση των μαθητών

Ο ‘’ Δασουπολίτης’’ είναι πάντα μπροστά…

Τίποτε δεν πάει χαμένο … Αυτό σκέφτηκα όταν άκουσα ότι οι μαθητές της Δασούπολης αποφάσισαν να μην κυκλοφορήσουν την εφημερίδα τους, μετά τη δημοσίευση κειμένου της Διευθύντριας κ. Χριστίνας Βαλανίδου στο οποίο αναφερόταν επιτιμητικά για την παραιτηθείσα υπεύθυνη καθηγήτρια της εφημερίδας κ. Αργυρώ Παναγιώτου . Μπράβο για το ήθος τους ! Μπράβο για την υπεράσπιση της εφημερίδας τους και της καθηγήτριας τους. Μπράβο και στους καθηγητές που στήριξαν την απόφαση των μαθητών και στους βοηθούς που διαχώρισαν τη θέση τους από το απαράδεκτο για το ήθος του ‘’Δασουπολίτη’’ κείμενο. Μπράβο και στους άλλους τρεις υπεύθυνους καθηγητές της εφημερίδας τον κ. Λοΐζο Αντωνίου, την κ. Στέλλα Λάντσια , και κ. Κωνσταντία Χατζησάββα για τη στήριξη της συναδέλφου τους. Όλα αυτά αποδεικνύουν ότι στη Δασούπολη δημιουργήθηκε μια παράδοση για την έκδοση της εφημερίδας του σχολείου που καθιέρωσε κανόνες και συμπεριφορές όσον αφορά την ανεξαρτησία της εφημερίδας, την ελεύθερη έκφραση των μαθητών και το σεβασμό της δημοσιογραφικής δεοντολογίας. Ήμουν υπεύθυνος έκδοσης της εφημερίδας για 7 χρόνια και γνωρίζω ότι όλα αυτά έγιναν με πολύ κόπο και αγάπη για την εφημερίδα από μαθητές και όλους τους υπεύθυνους καθηγητές . Η εφημερίδα με τις διακρίσεις και τις βραβεύσεις της έπεισε για τη σωστή δουλειά όλων όσων εργάστηκαν γι αυτήν .

Γι αυτό πραγματικά αδυνατώ να ερμηνεύσω τη συμπεριφορά της Διευθύντριας κ. Χριστίνας Βαλανίδου έναντι των καθηγητών της , έναντι του σχολείου της και έναντι του εαυτού της.
Παραμένει σε μένα ανεξήγητο το πώς και με ποια στοιχεία κατηγόρησε σε επιστολή της εμμέσως πλην σαφώς την υπεύθυνη καθηγήτρια Αργυρώ Παναγιώτου ότι χρησιμοποιεί την εφημερίδα για να μεταφέρει προσωπικές της απόψεις. Ήταν πολύ εύκολο ως νέα διευθύντρια να πληροφορηθεί για τη δουλειά της συναδέλφου . Η δικαιολογία της διευθύντριας ότι η υπεύθυνη καθηγήτρια δεν της έδινε γραπτώς τα θέματα της εφημερίδας δεν μου φαίνεται ικανοποιητική για μια τόσο σοβαρή κατηγορία. Το ότι δεν ήταν μόνο ενημερωτικά που ζητούσε τα θέματα επιβεβαιώθηκε από τη στάση της διευθύντριας, όταν δύο υπεύθυνοι καθηγητές αποπειράθηκαν να την ενημερώσουν προφορικά για τα θέματα και υπήρξε έντονη αντίδραση της για κείμενα που αφορούσαν το ατύχημα στο Μαρί . Το πιο σημαντικό όμως είναι ότι η κ. Βαλανίδου γνώριζε ότι διευθετήθηκε συνάντηση της με τη συντακτική για να της δείξουν τα κείμενα και παρόλα αυτά έστειλε την επιστολή με τις σαφείς κατηγορίες εναντίον της υπεύθυνης της έκδοσης που πυροδότησε τις αντιδράσεις και των άλλων τριών συνυπεύθυνων καθηγητών που ζήτησαν να αποσυρθούν οι κατηγορίες. Η κ. Βαλανίδου τότε αντί να επιδιώξει την επίλυση του προβλήματος , έκανε γραπτή καταγγελία και στους τέσσερις καθηγητές εξαναγκάζοντας τους ουσιαστικά σε παραίτηση από την εφημερίδα.

Γιατί το έκανε;

Και τι είδους δημοκρατικό και ανθρώπινο σχολείο ευαγγελίζεται η εκπαιδευτική μεταρρύθμιση όταν η διευθύντρια επικοινωνεί με επιστολές με τους καθηγητές της και με καταγγελίες στο Υπ. Παιδείας ; Και τι σημαίνει για ένα δημοκρατικό σχολείο να μην μπορείς να συναντήσεις το διευθυντή σου αν δεν υπάρχει βοηθός μπροστά; Πώς μπορεί να θεωρεί τη συνάντηση που είχαν μαζί της οι δύο υπεύθυνοι καθηγητές και στην οποία της ανέφεραν ότι ένα από τα θέματα θα ήταν το Μαρί , ως’’ δήθεν’’ συνάντηση όπως αναφέρει στην επιστολή της προς αυτούς;
Πραγματικά τι νόημα έχει να επαίρεται στο κείμενο της η κ। Βαλανίδου ότι δεν λογόκρινε κανένα κείμενο μετά από όλα αυτά , όταν με τους χειρισμούς της οδήγησε τέσσερις υπεύθυνους καθηγητές σε παραίτηση, τη συντακτική επιτροπή των μαθητών σε παραίτηση και για πρώτη φορά στα 12 χρόνια να μην κυκλοφορήσει η εφημερίδα με απόφαση μαθητών και καθηγητών; Το λάθος της αναγνώρισε και η ίδια η διευθύντρια πολύ αργά προτείνοντας να μπει αυτοκόλλητο πάνω από το κείμενο της. Αυτά τα πράγματα όμως δεν επανορθώνονται με αυτοκόλλητα και με ταινίες. Και για να μην επαναληφθούν τέτοια φαινόμενα θα πρέπει το θέμα να απασχολήσει το Υπ. Παιδείας, την Οελμεκ, την Επίτροπο για τα δικαιώματα του Παιδιού, την Επίτροπο Διοικήσεως και την Επιτροπή Παιδείας της βουλής.

Όσο για τη συντακτική επιτροπή και τους παραιτηθέντες υπεύθυνους καθηγητές παίρνουν από τώρα το βραβείο για τον αγώνα τους για την ελευθερία έκφρασης και τήρησης της δημοσιογραφικής δεοντολογίας.

Θεοδώρα Παυλίδου , φιλόλογος

Σημείωση: Καθώς έγραφα αυτό το κείμενο για να το στείλω στις εφημερίδες , παλιοί μου μαθητές προηγούμενων συντακτικών του ‘’Δασουπολίτη’’ μου τηλεφώνησαν για να μου πουν ότι θέλουν να στηρίξουν τους μαθητές της φετινής συντακτικής του Λυκείου Δασούπολης। Αυτό πραγματικά με συγκίνησε και νομίζω λέει από μόνο του πολλά για την προσφορά και το έργο που επιτέλεσε στη δωδεκαετή πορεία της η εφημερίδα της Δασούπολης.

Ένας φύλακας των νόμων δεν ψάχνει τους νόμους για να επωφεληθεί για τον εαυτό του, κύριε Παπασάββα

Ποιος θα μας φυλάξει από τους φύλακες;

Το σύνταγμα κατοχυρώνει για τα αξιώματα του γενικού εισαγγελέα και του βοηθού γενικού εισαγγελέα προσωπική ανεξαρτησία, υψηλές παροχές και μονιμότητα για να μπορούν να διαφυλάττουν τη νομιμότητα σε αυτό το κράτος και να μην κινδυνεύουν από την απαρέσκεια διοικητικών οργάνων. Ως θεματοφύλακες του νόμου θα πρέπει να διαθέτουν το εγνωσμένο κύρος για να μπορούν να πείθουν τους πολίτες ότι υπερασπίζονται το κράτος δικαίου.

Υπάρχει πρόβλημα με το εγνωσμένο κύρος του κ. Παπασάββα ως βοηθού γενικού εισαγγελέα; Δυστυχώς η επιστροφή των 17,000 ευρώ δεν επούλωσε το κύρος του, ούτε καταλάγιασε την κοινή γνώμη. Αντίθετα προκάλεσε περισσότερο την αγανάκτηση του κόσμου . Διότι κάθε Κύπριος που άκουσε τη δήλωση του β. γενικού εισαγγελέα στο ΡΙΚ ένιωσε ακόμα πιο προσβεβλημένος. Ποιος επιστρέφει λεφτά και επιμένει στο νομότυπο της πράξης του; Η κοινή λογική λέει πως αν η πράξη του ήταν πολιτικά νομικά και ηθικά ορθή δεν θα έπρεπε να τα επιστρέψει. Το να τα επιστρέψει και να επιμένει ότι όλα ήταν νομότυπα και ηθικά και αγγελικά πλασμένα δείχνει ότι υποτιμά τους πολίτες και την κοινή λογική. Η δικαιολογία που ανέφερε ότι το έκανε για να μην πλήττονται ο πρόεδρος και η πρώην διευθύντρια του υπ. Υγείας, δεν ήταν καθόλου πειστική με το όλο σκηνικό που δημιουργήθηκε με την ξαφνική απώλεια εγγράφων από το φάκελο του. Η δε αναφορά του στο πραξικόπημα και τους 62 αποκάλυπτε την ανεπάρκεια επιχειρημάτων από ένα εισαγγελέα, ανεπάρκεια που γινόταν φτώχεια με την επίκληση του στον Μοντεσκιέ. Ο κ. Παπασάββας ήθελε να δεχθούμε ότι αυτός ως γνώστης των νόμων διαπίστωσε ότι ο νόμος του παρείχε αυτό το δικαίωμα και διεκδίκησε ως πολίτης το δικαίωμα που του παρείχε ο νόμος. Δεν σήμαινε, μας είπε, ότι αυτό που έκανε ήταν νομική γνωμάτευση.

Είναι φανερό από τα πιο πάνω ότι ο κ. Παπασάββας δεν αντελήφθη ότι δεν ήταν ένας απλός πολίτης , αλλά ένας ανεξάρτητος αξιωματούχος που θα έπρεπε να προσέχει την κάθε του ενέργεια. Διότι όταν ένας αξιωματούχος κάνει αίτηση δεν είναι ένας απλός πολίτης που διεκδικεί τα δικαιώματα του . Και όταν ο αξιωματούχος τυγχάνει να είναι βοηθός γενικός εισαγγελέας, ποιος θα μπορούσε να διαχωρίσει ότι η αίτηση του δεν ήταν και γνωμάτευση;

Ο κ. Παπασάββας ισχυρίζεται ότι ‘’δεν έκανε έγκλημα’, ’αλλά αδυνατεί να κατανοήσει ότι με την πράξη του έχει ‘’εγκληματίσει’’ όσον αφορά την προσήλωση που θα έπρεπε να έχει ως ανεξάρτητος αξιωματούχος στη διαφύλαξη των θεσμών και των νόμων. Ένας φύλακας των νόμων δεν ψάχνει τους νόμους για να επωφεληθεί για τον εαυτό του, κύριε Παπασάββα και αυτό με κανένα Μοντεσκιέ δεν εξηγείται για μας τους αδαείς πολίτες που δεν ξέρουμε να διεκδικούμε τα δικαιώματα μας σαν εσάς…

Η ηθική πλευρά του θέματος δυστυχώς δεν έγινε καθόλου κατανοητή από τον κ. Παπασάββα παρά τις έντονες αντιδράσεις της κοινής γνώμης. Η επίκληση επίσης από τον ίδιο της δημοκρατικής και πατριωτικής ταυτότητας του δεν έπεισε κανένα, διότι ακόμα και ο ακελικός ψηφοφόρος έχει τον κοινό νου να διαπιστώσει ότι σε αυτό το θέμα δεν τον πολεμούν ούτε οι πραξικοπηματίες ούτε οι 62, αλλά ο εαυτός του.
Αναμένουμε λοιπόν από το κράτος, αλλά και όλα τα κόμματα να αντιληφθούν τη σοβαρότητα του θέματος για τους θεσμούς και τους νόμους αυτού του κράτους. Διαφορετικά πριονίζουν το κλαδί στο οποίο κάθονται όλοι…

Θεοδώρα Παυλίδου, φιλόλογος