Σάββατο, 18 Φεβρουαρίου 2017

Η απόφαση για το Ρίκκο


Μετά από αυτή τη βόμβα μεγατόνων της καταδικαστικής απόφασης για τον πρώην βοηθό γενικό εισαγγελέα και τους άλλους εμπλεκόμενους, αναμέναμε ότι κάποιες εφημερίδες, που πριν την απόφαση έπαιρναν μια εχθρική στάση εναντίον του γενικού εισαγγελέα και στήριζαν τον Ρίκκο ή προκαλούσαν σύγχυση στον κόσμο κρατώντας ίσες αποστάσεις από τους δύο ή ακόμα παρουσίαζαν το θέμα ως απλή διαμάχη μεταξύ δύο αξιωματούχων, θα αναγνώριζαν το λάθος τους και τέλος πάντων θα επανόρθωναν ή δεν θα επαναλάμβαναν τον εαυτό τους. 

Δυστυχώς είδαμε  να συνεχίζεται η ίδια στάση, σε σημείο που να τίθενται σοβαρά ερωτήματα για τυχόν σκοπιμότητες που εξυπηρετούνται. Συγκεκριμένα, υπήρξε προσπάθεια υποβάθμισης της απόφασης και παρουσίασης του πρώην βοηθού γενικού εισαγγελέα ως θύματος της υπέρμετρης φιλοδοξίας του. Ο «Πολίτης» της περασμένης Κυριακής συγκεκριμένα ανέφερε ότι τέτοιες υποθέσεις συμψηφισμού δανείων δικάζονται αρκετές φορές το χρόνο και ότι τα συγκεκριμένα αδικήματα  δεν είναι τετελεσμένα αδικήματα, αλλά «απόπειρες τέλεσης»… Ακόμα, συνέκρινε την υπόθεση με άλλα οικονομικά σκάνδαλα και με ειρωνεία ανέφερε ότι ελπίζει και εύχεται «τώρα που ο γενικός εισαγγελέας κ. Κώστας Κληρίδης θα είναι απερίσπαστος από το βραχνά του Ρίκκου, να επικεντρώσει τις προσπάθειές του στη σύλληψη και καταδίκη όλων αυτών που έχουν οδηγήσει μια ολόκληρη χώρα σε χρεοκοπία». Το σχόλιο τελειώνει με την προειδοποίηση –εκβιασμό ουσιαστικά– ότι ο Ρίκκος θα πάρει και άλλους στον λαιμό του, «πολιτικούς, δικαστές και λοιπούς νομικούς…».
Στην «Καθημερινή» της Κυριακής ο Ρίκκος ήταν «θύμα της υπέρμετρης φιλοδοξίας του» και «έκανε τις λανθασμένες κινήσεις που τον αυτοπαγίδευσαν, οδηγώντας τον στην πτώση»… Δηλαδή αντί να γίνει αναφορά στην προσπάθειά του να εκμεταλλευτεί τη θέση του για προσωπικό του όφελος –για την οποία το δικαστήριο τον βρήκε ένοχο πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας­– και να καταδείξουν με πόσες διαδρομές ψεμάτων και θρασύτητας και αυτοεξευτελισμού οδηγήθηκε εδώ που έφτασε, παρουσιάζεται ως θύμα των φιλοδοξιών του για τη θέση του γενικού εισαγγελέα. (Ο τίτλος του άρθρου ‘’Από κυνηγός της διαφθοράς σε θήραμα ο Ρίκκος, υποβάλλει ότι γίνεται ο ίδιος στόχος). Επίσης, αντί να καταδειχθεί η ευθύνη του εκάστοτε Προέδρου της Δημοκρατίας να σέβεται τους θεσμούς και να αντιμετωπίζει τις δημόσιες θέσεις όχι ως λάφυρα εξουσίας που διαγουμίζονται σε όσους συνέβαλαν στην προεκλογική του εκστρατεία, αλλά ως αξιώματα που αποδεικνύουν τη βούληση του πρώτου πολίτη να λειτουργήσει σωστά μια δημοκρατία, ο Πρόεδρος έμεινε στο απυρόβλητο.

Κάνει εντύπωση επίσης η σιωπή του δικηγορικού κόσμου στο θέμα αυτό. Υπήρχε αυτή η σιωπή και πριν βγει η καταδικαστική απόφαση. Θυμίζω μια ανακοίνωση του Συνδέσμου Δημοκρατικών Δικηγόρων με πρόεδρο τον κ. Ε. Ευσταθίου, που έφτασε να υποστηρίζει ανάμεσα σε άλλα ότι ήταν σωστή η παρέμβαση του Προέδρου της Δημοκρατίας… Η παρέμβαση τότε του Προέδρου ήταν να ζητήσει να εξεταστούν και οι καταγγελίες του Ρίκκου για τον γενικό εισαγγελέα, λες και επρόκειτο για μια διαμάχη μεταξύ των δύο και όχι για ένα σκάνδαλο διαφθοράς, με καταδικαστικό πόρισμα για τον ένα.

Φυσικά, άλλες εφημερίδες πράττουν ανάλογα σε άλλα θέματα που αφορούν άλλα πρόσωπα. Όμως σε τέτοια σοβαρά ζητήματα είναι που κρίνεται η αξιοπιστία και του εντύπου και του δημοσιογράφου. Κάθε δημοσιογράφος, σε όποια εφημερίδα και αν εργάζεται, γράφει την προσωπική του ιστορία από τη στάση που παίρνει σε αυτά τα κρίσιμα για την κοινωνία ζητήματα. Αν επίσης πρέπει να δεχθούμε ότι τα ΜΜΕ είναι επιχειρήσεις και ότι αυτές οι επιχειρήσεις έχουν πολιτικές, οικονομικές ή άλλες εξαρτήσεις, πρέπει κάποιοι να τολμήσουν και να ζητήσουν να δημοσιοποιηθούν αυτές οι εξαρτήσεις, για να μπορούμε να κατανοούμε ποιος γράφει τι και γιατί κάθε φορά.


Θ. Παυλίδου

Κυριακή, 12 Ιουνίου 2016

«Ισμήνη – Ορέστης» Μια παράσταση που αξίζει να γίνει θέατρο – βαλίτσα στα σχολεία μας

«Ισμήνη – Ορέστης»
Μια παράσταση που αξίζει να γίνει θέατρο – βαλίτσα στα σχολεία μας



Δεν υπάρχει μεγαλύτερη χαρά από το να βλέπεις μαθητές σου να προχωρούν στη ζωή τους και να γίνονται δημιουργικοί και χρήσιμοι πολίτες μέσα στην κοινωνία. Μια τέτοια χαρά και ευτυχία ένιωσα με την παράσταση «Ορέστης – Ισμήνη», τη σκηνοθετική επιμέλεια της οποίας έκανε η Ελένη Αναστασίου, μια παλιά μαθήτριά μου στο Λύκειο της Δασούπολης, μέλος τότε της συντακτικής επιτροπής της εφημερίδας του σχολείου, του περίφημου «Δασουπολίτη».

Η παράσταση δινόταν στα πλαίσια του 4ου Μικρού Φεστιβάλ Αρχαίου Θεάτρου που διοργάνωσε το Κέντρο Παραστατικών Τεχνών «Μίτος» σε συνεργασία με το θέατρο Ριάλτο, και πραγματικά ξεπέρασε κάθε μου προσδοκία. Η ιδέα, το κείμενο, η σκηνοθεσία, οι δύο ηθοποιοί της παράστασης, είχαν τη φρεσκάδα των νέων ανθρώπων που τολμούν να αμφισβητήσουν, να προκαλέσουν, να προβληματίσουν. Ένιωσα πολύ μεγάλη περηφάνια για τα «παιδιά μου», τους μαθητές μου, που και τότε πρωτοπορούσαν κερδίζοντας πανελλήνια βραβεία για τον «Δασουπολίτη». Η Ελένη ξεχώριζε και τότε για τη δημιουργικότητα και το ομαδικό της πνεύμα και χάρηκα που με το θέατρο βρήκε αυτό που ανταποκρινόταν στις δεξιότητές της.


Με εντυπωσίασε πραγματικά η ιδέα της παράστασης, που ήταν να παρουσιάσουν σε πρώτο πλάνο την αντιηρωίδα Ισμήνη και τον ενοχικό Ορέστη σε έναν πολύ ενδιαφέροντα αγώνα λόγου μεταξύ τους. Οι κριτές-θεατές θα αποφάσιζαν ποιος άξιζε από τους δύο να πολιτογραφηθεί στη νέα πόλη. Για να πολιτογραφηθούν στη νέα πόλη έπρεπε να παρουσιάσουν έγγραφα και ταυτότητα. Έπρεπε λοιπόν να παρουσιάσουν τους εαυτούς τους, ή καλύτερα να υπερασπιστούν τις ταυτότητές τους, αυτό που έκαναν ή δεν έκαναν στους ρόλους τους στην αρχαία τραγωδία. Έτσι βλέπουμε μια Ισμήνη που υπερασπίζεται τη «δειλία» και «ευθυνοφοβία» της ως κατάφαση στη ζωή και άρνηση στη βία και στον κύκλο του αίματος, μια Ισμήνη που κατηγορεί την ηρωίδα αδελφή της για απολυτότητα, πείσμα και ξεροκεφαλιά.  


Ο Ορέστης υπερασπίζεται την Αντιγόνη που γνωρίζουμε όλοι και η αντιπαράθεση επιθέτων με την Ισμήνη είναι και κωμική αλλά και ανατρεπτική μαζί, καθώς σπέρνει στον θεατή τις αμφιβολίες για τα ηρωικά πρότυπα όπως τα έχει γνωρίσει μέχρι τώρα. Ο Ορέστης δεν είναι ο ήρωας που φέρνει τη δικαιοσύνη με την πρωτόγονη μορφή της, την εκδίκηση, αλλά μια ψυχοπαθολογική περίπτωση παιδιού που σκοτώνει τη μάνα του και δεν ξεφεύγει ποτέ από τις ενοχές του.   
Οι δύο ηθοποιοί που έπαιζαν τους ρόλους του Ορέστη και της Ισμήνης,  Έκτορας Λιάτσος και Μαρίνα Αργυρίδου, ήταν εξαιρετικοί και πέτυχαν να οδηγήσουν τη σκέψη του θεατή σε άλλους δρόμους από τους πεπατημένους και να σπάσουν τα στερεότυπα που έχουμε. Το σκηνικό απόλυτα λιτό, όπως ταίριαζε σε μια παράσταση όπου κυρίαρχος είναι ο λόγος. Το εύρημα με τις νερόφουσκες που έσκαγαν κάθε φορά που οι ήρωες αλληλοαποκάλυπταν στοιχεία της ταυτότητάς τους δεν ήταν μόνο ευφάνταστο, αλλά και απόλυτα λειτουργικό σε αυτό που στόχευε η παράσταση, να σπάσουν τα στερεότυπα και οι απόλυτες αλήθειες.
Το έργο πραγματικά αξίζει να γίνει θέατρο-βαλίτσα, καθώς εύκολα μπορούν  να δοθούν παραστάσεις στα σχολεία. Με θλίψη όμως σκέφτομαι πόσοι μαθητές γνωρίζουν την Αντιγόνη ή τον Ορέστη από τις αντίστοιχες τραγωδίες για να μπορούν να παρακολουθήσουν μια άλλη άποψη για αυτούς τους ήρωες. Ακόμα δεν κατανοώ ποιοι αποφάσισαν να αφαιρέσουν τον «Οιδίποδα τύραννο» ή την «Αντιγόνη» από μετάφραση, κείμενα που δεν υπήρχε μαθητής που να μην μπορεί και να μη θέλει να τα παρακολουθήσει, αν ο δάσκαλος ήταν στοιχειωδώς επαρκής. Πώς εγκαταλείψαμε αυτούς τους   αξεπέραστους θησαυρούς που θέτουν βασικούς προβληματισμούς για κάθε νέο που προετοιμάζεται για τη ζωή και προδιαθέτουν θετικά τους νέους για το αρχαίο ελληνικό πνεύμα και πολιτισμό και παγιδεύσαμε τους νέους μας στη στείρα διδασκαλία των αρχαίων ελληνικών του τύπου λύω, λύεις, λύει;  



Δευτέρα, 7 Μαρτίου 2016

Ευχαριστούμε τους μαθητές της Λεμεσού…

 

Δεν είναι μόνο περηφάνεια που νιώσαμε για τη διάκριση των μαθητών του Λυκείου Αποστόλου Λουκά Κολοσσίου και της καθηγήτριάς τους κ. Πόπης Νικολάου, για το τόσο εκφραστικό έργο τέχνης τους. Ούτε μόνο ανακούφιση, που επιτέλους υπάρχουν και αυτοί οι νέοι στον τόπο μας, και όχι μόνο αυτοί που καίνε τα γήπεδα ή αυτοί που δεν γνωρίζουν, ή δεν θέλουν να γνωρίζουν, τι γίνεται στον υπόλοιπο κόσμο.


Θέλουμε να τους ευχαριστήσουμε από καρδιάς, γιατί με το έργο τους εξέφρασαν αυτό που νιώθoυμε όλοι οι Κύπριοι για το δράμα των Σύρων προσφύγων. Πέρα από το δράμα και την αγωνία των προσφύγων, που αποτύπωσαν τόσο παραστατικά στο έργο τους, μεταφέρουν και τα συναισθήματα όλων εμάς που παρακολουθούμε ανήμποροι στους δέκτες μας κάθε βράδυ αυτή την ανείπωτη τραγωδία, έναν ολόκληρο λαό να γίνεται «πραμάτεια». Μέσα από το έργο μεταφέρεται η συμπάθεια και αλληλεγγύη μας στην αγαπημένη Συρία.

Οι Κύπριοι, που γνωρίζουμε τι σημαίνει να χάνεις σε μια στιγμή τα πάντα και να γίνεσαι πρόσφυγας, είμαστε συγκλονισμένοι από το ατέλειωτο δράμα αυτών των ανθρώπων. Δεν υπήρχε λοιπόν καλύτερο μέσο για να μεταφερθούν αυτά τα συναισθήματα συμπαράστασης στους Σύρους γείτονές μας από το έργο, όχι  επώνυμων καλλιτεχνών, αλλά των νέων του τόπου μας. Τα άδεια μάτια, τα γεμάτα απόγνωση πρόσωπα των ξεψυχισμένων μέσα στη βάρκα Σύρων προσφύγων,  βροντοφωνάζουν πότε θα σταματήσει αυτός ο παράλογος και άδικος πόλεμος που έχει ανατρέψει τις ζωές χιλιάδων ανθρώπων και δεν εξυπηρετεί παρά μόνο τις βιομηχανίες όπλων.

Διερωτάσαι πραγματικά σε τι πανάθλιο και ανάλγητο κόσμο ζούμε, που επιτρέπει εν έτει 2016 να καταστρέφεται μια πανέμορφη χώρα και να βλέπουμε χιλιάδες ανθρώπους να διακινδυνεύουν τις ζωές τους για να πάνε στην Ευρώπη… Ποια Ευρώπη; Τι να περισώσει πια η Μέρκελ; Οι αδυναμίες της Ευρώπης και η ανεπάρκεια των θεσμών της είναι εξώφθαλμη με το μεταναστευτικό. Δεν μπορεί να εφαρμόσει αυτά που συμφωνήθηκαν, τον αναλογικό επιμερισμό του βάρους για το μεταναστευτικό, και αφήνει χώρες να κλωτσοκοπάνε τους πρόσφυγες και να κλείνουν τα σύνορά τους.

Το μεταναστευτικό λοιπόν είναι το στοίχημα της Ευρώπης. Μιας Ευρώπης που δεν κλείνεται σε τείχη και δεν βάζει φράκτες σε ταλαιπωρημένους ανθρώπους. Κανείς δεν λέει πως είναι εύκολη η διαχείριση του μεταναστευτικού, oύτε ότι δεν υπάρχουν διαφόρων ειδών μεθοδεύσεις, αλλά οι λαϊκιστικές ξενοφοβικές πολιτικές ηγετών διαφόρων χωρών που κερδίζουν έδαφος θυμίζουν άλλες εποχές και προοιωνίζουν δυστυχώς πισωγυρίσματα της ιστορίας.

Ίσως λοιπόν το μεταναστευτικό να είναι η ευκαιρία της Ευρώπης είτε να προχωρήσει μπροστά σεβόμενη τις αρχές και αξίες της ή να γυρίσει πίσω και να είναι θέμα χρόνου πια η αυτοδιάλυσή της.

Θεοδώρα Παυλίδου



Δευτέρα, 25 Ιανουαρίου 2016

Ποιοι και με ποιες διαδικασίες θα αποφασίσουν για το μέλλον του Ακάμα;


Μια κυβέρνηση που δεν αφουγκράζεται τις αντιδράσεις των περιβαλλοντικών και επιστημονικών  οργανώσεων στο θέμα του Ακάμα,  μια κυβέρνηση που   κωφεύει στις διαμαρτυρίες  των πολιτών να διατηρηθεί αυτό το μοναδικής φυσικής ομορφιάς κομμάτι που μας έμεινε και  προσπαθεί  μάλιστα να υποβαθμίσει τις αντιδράσεις αυτές στα  ΜΜΕ, δεν έχει μέλλον.


Συμμετείχα και στις δύο διαμαρτυρίες για τον Ακάμα που έγιναν  έξω από το Προεδρικό και έξω από τη Βουλή.  Πραγματικά είχα από τον καιρό των συγκεντρώσεων  για το Μαρί να δω τέτοια οργανωμένη αντίδραση από απλό  κόσμο. Υπήρχαν εκπρόσωποι οργανώσεων αλλά και  πολίτες από όλα τα στρώματα της κυπριακής κοινωνίας: Περιβαλλοντιστές , επιστήμονες, φοιτητές ,  καθηγητές Πανεπιστημίων, και για πρώτη φορά μια ζωντανή ομάδα νέων  απαιτούσε από την πολιτεία και από τους βουλευτές του τόπου να αρθούν στο ύψος των περιστάσεων. Να σκεφτούν το μέλλον,  το γενικό συμφέρον κα όχι τις πελατειακές τους σχέσεις. Αυτή η νεολαία  άρθρωνε ένα λόγο διαφορετικό -όχι τον ξύλινο των κομμάτων- αλλά χρησιμοποιώντας  έξυπνα πανώ και χάπενινγκς ,  φωνάζοντας  ευφάνταστα συνθήματα  με δυναμισμό και παλμό,  αποδεικνύοντας  ότι δεν είναι όλα παραδομένα σε αυτόν τον τόπο.   


Είναι δυνατόν να μην μεταφέρτηκαν  στον πρόεδρο από τους διάφορους συμβούλους του οι σοβαρές αντιδράσεις για το θέμα του Ακάμα από αυτές τις  περιβαλλοντικές  οργανώσεις, από το ΕΤΕΚ και άλλους επιστημονικούς φορείς;  Πώς μπορείς με μια  διυπουργική απόφαση να διαγράφεις  τις προσπάθειες τόσων χρόνων για  διαχείριση και προστασία  του Ακάμα;  Όταν δεν ακούς αυτό που βροντοφωνάζουν ειδικοί επιστήμονες και πολίτες, για ποια προστασία του Ακάμα μας κοροιδεύει ο κ. Κουγιάλης; Ποιοι τελικά θα αποφασίσουν  για τον Ακάμα και με ποιες διαδικασίες; Δεν είναι θέμα που θα πρέπει να τύχει δημόσιας διαβούλευσης   σε περίπτωσης οποιασδήποτε αλλαγής  στα σχέδια προστασίας του Ακάμα;


Όλοι σίγουρα επικροτούμε προσπάθειες  για οικονομική ανάπτυξη του τόπου , αλλά ανάπτυξη δεν είναι μόνο ξενοδοχεία και γήπεδα γκόλφ και βίλλες. Υπάρχουν και άλλου είδους  αναπτύξεις πέρα από τις καταστροφικές των ντιβέλοπερς  που έχουν τραυματίσει ανεπανόρθωτα αυτόν τον τόπο και την οικονομία του.  Τέλος πάντων μπορεί  και να προτιμούμε να καθυστερήσουμε να βγούμε από το μνημόνιο,  παρά να γελοιοποιηθούμε με μεγαλεπίβολες  αναπτύξεις  στον Ακάμα ή τύπου Γεροσκήπου  που αλλοιώνουν τραγικά το πρόσωπο και τη φυσιογνωμία του τόπου.  Σκέφτομαι συνεχώς εκείνο τον μοναδικό ναό της Αγίας Παρασκευής στην Γεροσκήπου και ποια θα είναι η σχέση του με αυτό που οραματίζονται  κάποιοι να δημιουργήσουν  στην περιοχή…Όταν ο επικεφαλής της εκκλησίας  όχι μόνο δεν αντιστέκεται,  αλλά πρωτοστατεί σε τέτοιες  υπέρογκες αναπτύξεις, που δεν έχουν καμιά σχέση με την ταυτότητα  του τόπου,  τι να περιμένει κανείς από  περαστικούς πολιτικούς  που  έχουν μεγάλες οφειλές σε μεγαλοεπιχειρηματίες και συμφέροντα ; ‘’Οπου και να ταξιδέψω, η Κύπρος με πληγώνει’’ θα έλεγε κάποιος παραφράζοντας τον ποιητή…


Θεοδώρα Παυλίδου






Δευτέρα, 30 Νοεμβρίου 2015

Όχι στο διαγούμισμα του Ακάμα…



Όσοι αφελώς είχαμε πιστέψει ότι η οικονομική κρίση θα  έκανε τα κόμματα και τους πολιτικούς να κοιτάζουν περισσότερο το κοινό συμφέρον από το κομματικό και ότι επιτέλους θα σταματούσε αυτή η εικόνα του κράτους – λάφυρου στους υποστηρικτές και ψηφοφόρους ,  απογοητευόμαστε οικτρά καθημερινά. Το κράτος δεν έχει να μοιράσει τώρα κυβερνητικές θέσεις,  αλλά μπορεί να μοιράσει  άλλου είδους ανταλλάγματα στους κομματικούς φίλους του.  Και ενώ εσύ περιμένεις ότι , δεν είναι δυνατόν , θα υπάρξει κάποια πρόοδος,  κάποια σκεπτόμενα μέλη του κόμματος  θα πρέπει να υπάρχουν για να απομακρύνουν το κόμμα από αυτές τις λογικές και να το οδηγήσουν στην πρόοδο, βλέπεις  με άλλους περίτεχνα  καλυμμένους τρόπους να συνεχίζεται το διαγούμισμα και η λεηλασία.


Ναι, τώρα το λένε τολμηρές και ρηξικέλευθες πολιτικές για την ανάπτυξη , τώρα υπάρχει το πρόσχημα της οικονομικής κρίσης , και εκεί που περιμέναμε να προχωρήσει το διαχεριστικό σχέδιο για τον Ακάμα,  σκάει σαν βόμβα η διυπουργική επιτροπή που θα αποφασίσει για την τύχη του.  Όλες οι προσπάθειες των τελευταίων 30 χρόνων  εγκαταλείπονται και εν μια νυχτί το κράτος θα απεμπολίσει αυτό που με νύχια και με δόντια κρατήθηκε μακριά από καταστροφικές αναπτύξεις για να ικανοποιήσει ενόψει βουλευτικών εκλογών τους ψηφοφόρους του, τους κομματικούς φίλους του ή μυστικές και φανερές προεκλογικές υποσχέσεις.  Ναι,  δεν υπάρχουν εύκολες λύσεις για να λυθούν τα προβλήματα με τις περιουσίες ιδιωτών, αλλά αν υπήρχε η πολιτική βούληση και προπάντων  η γνώση και το όραμα για μια διαφορετική ανάπτυξη στην περιοχή που θα γινόταν άλλος πόλος έλξης για άλλου είδους τουρισμό, όλα θα ήταν απλά και εύκολα.  Αν όλοι αντιλαμβάνονταν ότι ο Ακάμας είναι η μόνη φυσική περιοχή που έμεινε σε όλη την ελεύθερη Κύπρο και έχουμε χρέος προς τις επόμενες γενιές να την κρατήσουμε. Αν όλοι κατανοούσαν ότι πρόκειται για   μια περιοχή εξαιρετικού κάλλους που ανήκει   σε όλους μας και στα παιδιά των παιδιών μας  για  να μπορέσουν να  δουν και αυτά τα  κυκλάμινα, τους  λαλέδες , τις  κόκκινες  άγριες τουλίπες του,  όλη τη φυσική χλωρίδα και πανίδα της περιοχής . 


Αυτά είναι ρομαντισμοί και ανοησίες  για  μια κυβέρνηση που πορεύεται με κοντόθωρη πολιτική,  που το μόνο που νοιάζεται είναι να ‘’φαίνεται’’ ότι κάνει προσπάθειες για ανάπτυξη και όχι πραγματική ανάπτυξη. Γιατί αν ήθελε όντως να κάνει πραγματική ανάπτυξη θα έβρισκε τρόπους να πείσει  τους ξενοδόχους στον Πρωταρά και Αγία Νάπα να κρατούν τα ξενοδοχεία τους ανοικτά όλο το χρόνο,  με τόση ηλιοφάνεια που έχουμε τώρα που ανοίγονται ευκαιρίες  με τους ρώσους τουρίστες. Δεν ενδιαφέρονται ποσώς  για αυτή την τόσο ελπιδοφόρα ευκαιρία που παρουσιάζεται.   Αντίθετα ξενοδόχοι έχουν στριμώξει όπως όπως  σε δυο τρία ξενοδοχεία τους Ρώσσους τουρίστες του Σιαρμ Ελ Σειχ   με αποτέλεσμα να φεύγουν δυσαρεστημένοι.  Κάναν  έκκληση οι δημαρχοι να ανοίξουν τα εστιατόρια και οι ταβέρνες, αλλά από τις 15 Νοεμβρίου τα πάντα έχουν κλείσει στον Πρωταρά. ‘’ Μου πρότεινε’’, έλεγε τις προάλλες μια ρεσεψιονιστ , ‘’ο μάστρος μου να εργαστώ και μετά τον Νιόβρη,  αλλά δεν μου συμφέρει . Διότι παίρνω το 75% του μισθού μου και κάθομαι και δεν πληρώνω ούτε βενζίνη για να πηγαίνω στη δουλειά’’. 


Αυτά κύριοι υπουργοί λύστε,  για να μην πληρώνουμε οι φορολογούμενοι πολίτες  τα ανεργιακά των υπαλλήλων των ξενοδόχων της Αγίας Νάπας και του Πρωταρά,  ενώ υπάρχει δυνατότητα να εργαστούν όπως φάνηκε , αλλά δεν θέλουν να το κάνουν .    Δέστε πως θα αξιοποιηθούν ολόχρονα οι τουριστικές υποδομές στον Πρωταρά και Αγία Νάπα που είναι μέχρι τον Μάρτιο νεκρές πόλεις  τώρα που ανοίγονται ευκαιρίες με τους Ρώσους τουρίστες  και μετά, αφού βάλετε το σταυρό σας, να αγγίξετε τον Ακάμα.

Θεοδώρα Παυλίδου, φιλόλογος

Παρασκευή, 13 Νοεμβρίου 2015

Η ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΤΗΣ ΜΗΔΕΙΑΣ ΜΕ ΤΗ ΣΟΦΙΑ ΚΑΛΛΗ ΚΑΙ ΤΟΝ ΑΙΜΙΛΙΟ ΧΕΙΛΑΚΗ


Ποιος κατανοεί την αλλόφρονα Ανατολή;


Σε ένα  καλόγουστο χώρο στη βιομηχανική περιοχή της  Έγκωμης, στο θέατρο’’ Εγκώμιον’’ που θυμίζει κυρίως  αθηναικούς χώρους θεάτρου,  έχω δει επιτέλους θέατρο, αν το θέατρο είναι μια  μορφή τέχνης που πρέπει να πραγματεύεται  σύγχρονα γεγονότα και να θέτει προς συζήτηση  προβληματισμούς για δράματα της  σημερινής  εποχής. Πρόκειται για την παράσταση ‘’ Μήδεια , ο σπαραγμός της Ανατολής’’  σε σκηνοθεσία της Δέσποινας Γκάτζιου  με τη Σοφία Καλλή και τον Αιμίλιο Χειλάκη .


Το έργο δίνει μια ερμηνεία για όλα αυτά που συμβαίνουν στη Μέση Ανατολή και μας φοβίζουν και μας συγκλονίζουν, χωρίς όμως να μπορούμε να τα κατανοήσουμε. Βλέπουμε για παράδειγμα  εκείνες τις σκηνές με τους τζιχαντιστές να σπάνε τα αγάλματα της ιστορίας τους  και να καταστρέφουν τους αρχαιολογικούς τους  χώρους και δυσκολευόμαστε  να τα κατανοήσουμε. Βλέπουμε εκείνες τις τρομοκρατικές πράξεις αυτοκτονίας και μάλιστα από γυναίκες και δυσκολευόμαστε  να συλλάβουμε το νόημα  της πράξης τους.  Βλέπουμε τις βάρβαρες σφαγές Ευρωπαίων από τζιχαντιστές και εκφράζουμε τον αποτροπιασμό μας και την απορία μας για τις αλλόκοτες αυτές πράξεις. 

Αισθανόμαστε άραγε ως Ευρωπαίοι τις ενοχές που μας αναλογούν για το δράμα των Σύρων προσφύγων  ή των κατοίκων του Ιράκ ; Κατανοούμε ότι τα ανθρώπινα δικαιώματα που διακηρύτταμε ως ευρωπαικες αξίες αποδείχτηκαν πομφόλυγες για τους κατοίκους της Παλαιστίνης, της   Αιγύπτου και τη ς Λιβύης;  Κατανοούμε ότι για άλλη μια φορά στην ιστορία επεμβήκαμε και καταστρέψαμε τις χώρες τους εν ονόματι των δικών μας ‘’δημοκρατικών αξιών ‘’ και φυσικά των συμφερόντων μας; Ο Ιάσονας εκπροσωπεί στο έργο την Ευρώπη του ορθολογισμού, της φρόνησης, του ψυχρού συμφέροντος έναντι μιας αλλοφρόνου, παράλογης  Μήδειας-  Ανατολής που βρίσκεται σε απόγνωση, γιατί δεν έχει σπίτι, δεν έχει πατρίδα, και έχει προδοθεί από  αυτόν για τον οποίο ξενιτεύτηκε και τα έχει δώσει όλα.  

Πότε πραγματικά καταλάβαμε την Ανατολή εμείς οι Ευρωπαίοι; Πότε είδαμε τους εαυτούς μας στον καθρέφτη για το πώς συμπεριφερτήκαμε σε αυτούς τους ανθρώπους;  Η  υποκρισία μας απύθμενη, καμωνόμαστε πώς δεν κατανοούμε τις βάρβαρες απολίτιστες  ή τις αυτοκαταστροφικές πράξεις των τζιχαντιστών,  εμείς οι πολιτισμένοι καθωσπρέπει  Ευρωπαίοι, ξεχνώντας  το τι κάναμε στην Ανατολή, τις ευθύνες μας για την απόγνωση και την αυτοκαταστροφή της.  

Ναι, η Δέσποινα Γκάτζιου δίνει ερμηνείες για όλα αυτά μέσα από τον Ευριπίδη και μέσα από το βιβλίο της Αμερικανίδας δημοσιογράφου για τις Παλαιστίνιες βομβίστριες αυτοκτονίας  και μας κάνει διπλά να προβληματιστούμε για το ποιος πυροδοτεί αυτές τις πράξεις . Ναι, το έργο  μπορεί να συμβάλει στον προβληματισμό της σύγχρονης Ευρώπης που έχει προκαλέσει την μετανάστευση τόσων χιλιάδων προσφύγων και μένει ενεή και άτολμη και αναποφάσιστη ως προς το τι πρέπει να κάνει για να αντιμετωπίσει τα ανθρωπιστικά προβλήματα που δημιούργησε…

Μπράβο στους συντελεστές αυτού του έργου που με τη σύλληψη, τη σκηνοθεσία  και την ερμηνεία τους μπορούν επάξια να σταθούν δίπλα σε άλλους Ευρωπαίους καλλιτέχνες που προσπαθούν μέσα από τον πολιτισμό  να αρθρώσουν έναν άλλο λόγο από αυτόν των πολιτικών που μας ντροπιάζει…



Θεοδώρα Παυλίδου, φιλόλογος

Δευτέρα, 1 Ιουνίου 2015

Tι αποκάλυψε η υπόθεση του Ρίκκου Ερωτοκρίτου…





Πολλά αποκάλυψε  το θέμα που προέκυψε με το Βοηθό Γενικό Εισαγγελέα κ. Ρίκκο Ερωτοκρίτου. Μάθαμε πολλά και   για τον  Πρόεδρο της Δημοκρατίας και για  δικηγόρους  και για βουλευτές και για συγκεκριμένα ΜΜΕ και δημοσιογράφους.   

Ο πρώτος   που εκτέθηκε ανεπανόρθωτα   ήταν ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας,  γιατί  όταν βγήκε το καταδικαστικό πόρισμα της έρευνας Καλλή προτίμησε να κοιτάξει το δάκτυλο αντί το φεγγάρι…Ο  ανώτατος άρχοντας αντί να ζητήσει την παραίτηση ή την απομάκρυνση του Βοηθού Γενικού Εισαγγελέα  ζήτησε  να εξεταστούν οι καταγγελίες που πρόβαλε ο αξιωματούχος για τον ίδιο τον Γενικό Εισαγγελέα, παραβλέποντας εντελώς το πόρισμα Καλλή… Γιατί δόθηκε τόση δημοσιότητα  στις καταγγελίες  του Βοηθού Γενικού Εισαγγελέα   με αποτέλεσμα να δημιουργείται σύγχυση ως προς το ποιος είναι ο καταγγελλόμενος ;  Γιατί έντεχνα έγινε προσπάθεια να παρουσιαστεί  ως σύγκρουση εξουσίας  στη νομική υπηρεσία το θέμα;  Αυτό προσπάθησε να προβάλει και    ο Πρόεδρος  Αναστασιάδης σε συνέντευξη του παραγνωρίζοντας το πόρισμα Καλλή για δεύτερη φορά
.
 Αυτό πρόβαλλαν  και πολλά ΜΜΕ για πολλές μέρες είτε κρατώντας   ίσες αποστάσεις από το Γενικό και Βοηθό Γενικό Εισαγγελέα  είτε θολώνοντας  τα νερά  ως προς το ποιος ελέγχεται για ποινικά αδικήματα.  Το αποκορύφωμα ήταν η ανακοίνωση του Συνδέσμου Δημοκρατικών Δικηγόρων με πρόεδρο τον κ. Ε.Ευσταθίου   που έφτασε να υποστηρίζει μέσα σε άλλα ότι ήταν σωστή η παρέμβαση του προέδρου της Δημοκρατίας…

 Είδαμε επίσης τον κ. Δημήτρη Συλλούρη , Πρόεδρο της Επιτροπής Θεσμών και Αξιών σε δηλώσεις του στο ραδιόφωνο  να υπερασπίζεται τον κ. Ερωτοκρίτου απειλώντας  ότι   θα ζητήσει να γίνει παρόμοια έρευνα   και για  άλλους βοηθούς γενικούς εισαγγελείς ή εισαγγελείς.  Είδαμε  όμως και ΜΜΕ και   δημοσιογράφους να ζητούν την παραίτηση και του Βοηθού Γενικού Εισαγγελέα και του Γενικού Εισαγγελέα  λες και υπήρχαν δύο κατηγορούμενοι και τα πράγματα ήταν ίδια και ισότιμα…
Είδαμε επίσης δημοσιογράφους, όταν πλέον δεν μπορούσαν με τίποτε να υποστηρίξουν τον κ. Ερωτοκρίτου,  να θέτουν περισπούδαστα ερωτήματα  για το Γενικό Εισαγγελέα ανακατεύοντας λίγο  Πανίκο Δημητριάδη, λίγο Βγενόπουλο και ότι άλλο μπορούσαν να μαζέψουν  προσπαθώντας εμμέσως πλην σαφώς να προκαλέσουν αμφιβολίες για το ήθος ή την εντιμότητα του. Σε τέτοιο βαθμό ήταν το θόλωμα των νερών που κάποιοι άλλοι δημοσιογράφοι ένιωσαν την ανάγκη   να καταγγείλουν  τη σύγχυση που έντεχνα κάποιοι προκαλούσαν,  λέγοντας ότι πρέπει να διαχωρίσουμε  τους αμνούς από τα ερίφια…

Μάθαμε εν τέλει ότι  το μέγεθος της διαφθοράς  είναι απύθμενο  σε αυτόν τον τόπο και  αγγίζει όλες τις εκφάνσεις της πολιτικής ζωής.  Κανένα ενδοιασμό δεν έχουν διάφοροι αξιωματούχοι στην εκτελεστική ή νομοθετική ή δικαστική εξουσία ή στα Μ.Μ.Ε.  να λασπολογήσουν οποιονδήποτε. Κυρίως αυτούς που αντιστέκονται και ορθώνουν ανάστημα στις εξουσίες.   Η φράση  ‘’ Ντροπή κύριε Πρόεδρε ‘’ που είπε ο    Γενικός Εισαγγελέας κ.  Κώστας Κληρίδης στην απάντηση του στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, έχει καταγραφεί στην ιστορία αυτού του τόπου ενάντια στη διαπλοκή και στη διαφθορά. Αξίζει νομίζω τέτοιους ανθρώπους να τους υπερασπιζόμαστε και να μην παρασυρόμαστε από μια απαξίωση των πάντων . Γιατί αν θα επιβιώσει αυτός ο τόπος θα εξαρτηθεί από το αν θα καταφέρουμε να βρούμε τις χαμένες αρχές της  αξιοκρατίας, της  διαφάνειας και της δικαιοσύνης.

Θεοδώρα Παυλίδου